T & T vredig tegen elkaar aan liggend

IMG_0118

In mijn boek Tonio’s blik. Focus op zijn katten zijn uiteraard veel foto’s gepubliceerd van Tonio’s lievelingen, Tygo & Tasha. Maar er zijn ook foto’s die er niet in staan. Niet, omdat ze zijn afgekeurd, ook niet, omdat ik er niks bij wist te vertellen. Nee, er lag een puur praktische  reden aan ten grondslag: het boek zou te dik worden.

Maar dan is er tegenwoordig altijd nog het internet waarop je kunt publiceren. Daarom zal ik met enige regelmaat foto’s van Tygo & Tasha op mijn blog plaatsen. Maar… nieuwe foto’s, door mij gemaakt van IJsbrandt en Tasha, zullen zeker niet ontbreken.

Op bovenstaande foto heerst er nog vrede tussen T & T. Het is weer zo’n foto die precies het verschil in karakter tussen broer en zus uitbeeldt: Tasha de waakzame, ‘wat moet je’; blik; Tygo, die geheel vertrouwend op zijn zus, met een lichtelijk verstoorde blik in het niets staart. Ze liggen op Tonio’s bed, in zijn jongenskamer, thuis in de Johannes Verhulststraat. Ik weet dat, omdat ik het beddengoed herken. Hoe zo herken ik het beddengoed? Het is wit, saaier kan het niet. Juist daarom: dat kenmerk zorgt voor een duidelijk onderscheid met onze andere dekbedhoezen, slopen en onderlakens.

Advertenties

Toespraak Eva Jinek bij de presentatie van Tonio’s blik

‘Mijn coming out als kattenvrouwtje heb ik nu bijna een jaar geleden gehad, vorig jaar zomer. Toen maakte ik een kattenspecial van mijn eigen programma. Ik denk dat het toen wel echt duidelijk was.

In dat programma heb ik onder andere met Geert Wilders gepraat over hoe onze katten, politiek gezien, in het leven stonden: ik zei dat ik me zorgen maakte omdat mijn katten te links georiënteerd waren. Ik kan me niet precies herinneren of hij daar een oplossing voor had.

Veel mensen namen die uitzending bijzonder serieus. Daar had ik dan weer nog veel meer plezier van. Maar los van alle gedoe, ik had in ieder geval, voor eens en voor altijd, publiekelijk bekend gemaakt dat ik een kattenvrouwtje ben, en dat lucht enorm op, kan ik jullie vertellen.

Even heb ik getwijfeld of het verstandig was, gezien mijn baan en de gasten die ik doorgaans interview; ik weet niet hoe Mark Rutte het vindt om door een kattenvrouwtje geïnterviewd te worden, maar elke kattenman of -vrouw hier in de zaal begrijpt dat kattenliefde oneindig veel belangrijker is dan iets tijdelijks als een carrière.

Het is heel gek wat er dan gebeurt: heel veel mensen raakten verstrikt in razernij omdat ik met Geert Wilders over katten had gesproken, maar vooral: ik werd overal aangeklampt door hele volksstammen die de kattenliefde met mij delen. Het is een soort genootschap, een gigantische stille groep waar je dan plotseling toe behoort en eigenlijk kun je ook niks meer fout doen in de ogen van al die miljoenen andere kattenliefhebbers. Kortom, een wijze les: ik had mijn coming out als kattenmens jaren geleden moeten hebben.

En je ziet ook vandaag weer waar dat allemaal toe leidt: ik kende Mirjam niet persoonlijk, maar de kattenliefde heeft ons bij elkaar gebracht en nu sta ik hier. Wat ik heel eervol vind, en tegelijkertijd ook heel moeilijk.

Ik had zo graag gehad dat niet Mirjam maar Tonio dit boek had gemaakt. Een Tonio van rond de dertig die inmiddels een gevestigde fotograaf zou zijn, een kunstenaar, die alle bezwaren van zich af zou schudden en een compleet onverholen schaamteloos kattenboek zou publiceren.

En dat hij dan bij zijn moeder thuis aan de keukentafel zou zitten en zeggen: “Mam, mijn boek komt binnenkort uit, aan wie moet ik in godsnaam het eerste exemplaar overhandigen?” En dan zou Mirjam zeggen: “Ik weet het! Aan die gekke Eva Jinek, die vindt dat wel leuk!”

En dan zou Tonio mij mailen Geachte mevrouw Jinek, en dan zou ik schrijven zeg maar ‘jij’ alsjeblieft en dan zouden we een biertje drinken en praten over hoe lekker kattenpootjes ruiken, hoe zalig het is als die kleine pootjes over je heen lopen, hoe godsgruwelijk schattig die katten kunnen zijn, zo erg dat je ze soms uit liefde wil vermorzelen.

In die geest sta ik hier. 

 Mirjam heeft er in ieder geval voor gezorgd dat we voor altijd door de ogen van Tonio kunnen kijken, en precies zien wat HIJ zag toen hij zo liefdevol naar zijn katten keek.

Dank jullie wel.’

Eva Jinek, 24 april 2018