Is er een kenner van auto’s die weet om welk merk auto op de foto het gaat, welk model maar vooral: uit welk jaar hij stamt.

De drie ‘Gratiën’

Battikwa Rotstein, Abbi Mandelbaum, Elsemijn De Norman d’Audenhove. Welke naam hoort niet in dit rijtje thuis. Dat zou, als ik een bekende schrijver was,  een vraag kunnen zijn in de tv-quiz ‘De slimste mens’. Iedereen zou dan inmiddels  weten dat het hier gaat om romanpersonages uit mijn tot nu toe gepubliceerde romans. Maar waarom zou er dan één personage niet in het rijtje thuis horen.

Gebonden boeken versus pockets

Af en toe vis ik iets uit de paar dozen waarin jouw nalatenschap huist. Zo zag ik daarnet een aantal exemplaren van door mij gepubliceerde boeken, samengesteld en/of zelf geschreven. Onder die werken bevond zich ook de roman Verloren mensen, gepubliceerd in 2013, twee jaar na het overlijden van Tonio. Ik plukte het boek uit de doos en zag dat de flap, die hoort bij de voorkant van het stofomslag, als boekenlegger in gebruik was. Na het openslaan van het boek trof het me hard te ontdekken welke pagina’s van elkaar gescheiden

Met gebonden boeken heb ik over het algemeen niet alleen minder dan met paperback, maar ook met pockets, althans, de pockets die hier in Nederland

Interview in de HUMO

Ik hoop dat onderstaand interview met mij in de HUMO leesbaar op mijn blog terecht komt.  Misschien kan anders iemand die dit ziet en meer verstand heeft van een Mac, mij daarbij kan helpen.

Waarom moet een integeer en goed afgenomen interview (door Frederick Vandromme) ontsierd worden door zo’n platte koptekst in vette letters, zelfs het eerste de beste roddelblad onwaardig?

Enfin, mijn laatst geschreven blog ging over de ‘kwestie’ Abou Jahjah. Hierbij realiseerde ik mij in het geheel niet dat mijn woorden tot in België zouden doordringen. Beetje naïef, Mirjam. Maar goed, vervolgens stond er een stuk over mijn stellingname in het Vlaamse dagblad ‘De Morgen’, waarop HUMO zich bij mij meldde. Of ik een interview wilde geven, ook vanwege de film ‘Tonio’ die daar in de bioscopen was gaan draaien. Ik zei dat toe, maar wel onder voorwaarde dat het gesprek ook over mijn nieuwe roman De stalkster moest gaan. Zo geschiedde. Het was een telefonisch interview, wat best wel ongemakkelijk is, maar Frederick Vandromme heeft een net stuk afgeleverd. Alleen dus die kop, maar daar is de interviewer niet verantwoordelijk voor.

Dat Abou Jahjah nu ook als gastredacteur aan de slag gaat bij het studentenblad Propria Cures stemde mij niet geruster. Ik ben verplicht waakzaam te blijven ten opzichte van mogelijk antisemitisme voor mijn vader die als vreemdeling in dit land tot aan zijn dood  (101 is hij geworden) moest leven zonder verdere familie: ouders en drie zussen vermoord door de Nazi’s. Voor mijn moeder die twee zussen verloor en voor Tonio die joods was.

0001.jpg

Bezige Bij, laat van je horen!

Ik dacht dat er van Dyab Abou Jahjah ‘alleen’ een bij voorbaat omstreden pamflet, Pleidooi voor radicalisering, zou worden uitgegeven. Maar ik begrijp na het lezen van een interview met hem in de Volkskrant van donderdag 17 november dat hij de nieuwe uitgever wordt van de Bezige Bij, want wat zegt hij: ‘Als de uitgeverij echt een verzetsuitgeverij is, dan hoor ik juist daar. En daar horen Leon de Winter en Jessica Durlacher niet bij.’ DAJJ die zijn eerste boekje uitbrengt bij De Bezige Bij, neemt meteen de leiding over. Komt dat even goed uit. De Bezige Bij zit al tijdenlang zonder uitgever. Nadat de vorige, Henk Pröpper, zijn handtekening had gezet onder het contract van het uit te geven pamflet van Abou Jahjah, barstte daarover in de media de hel los. Abou Jahjah zou een antisemiet zijn; nee, verdedigde zijn voorstanders en hijzelf, hij was antizionist. Schrijver Leon de Winter liet direct weten bij De Bezige Bij weg te gaan. Zijn vrouw Jessica Durlacher besloot haar eerstvolgende boek bij een andere uitgever onder te brengen en dan te kijken hoe de zaken er bij De Bezige Bij voorstonden, net als Tommy Wieringa. Een coulante opstelling, leek mij. Ondertussen had Henk Pröpper zich ziek gemeld.

Ik ging ervan uit dat De Bezige Bij wel een reactie zou laten horen na de uitspraak van Abou Jahjah over haar auteurs Jessica Durlacher en Leon de Winter die er een lange staat van dienst hebben. Maar nee, er heerst doodse stilte van de kant van de uitgeverij. Ik heb althans nergens enige kritische woorden gehoord. Door hierover te zwijgen lijkt De Bezige Bij in te stemmen met de redenering van Abou Jahjah. Ze heeft in ieder geval alle schijn tegen zich.

Iemand die in hetzelfde interview de Israëlische vlag gelijkstelt aan het antisemitische symbool bij uitstek, een hakenkruis, diegene is niet zomaar een anti zionist, maar een regelrechte antisemiet.

Duitse recensie over ‘De stalkster’ door de studente Nederlands Hanna Steger uit Duisburg-Essen

„De Stalkster“ Mirjam Rotenstreich

Das Buch hat bei mir von der ersten Seite an immer wieder Fragen aufgeworfen, was zu einem Weiterlesen führte, da ich die Fragen beantwortet haben wollte. Die Fragen die sich mir stellen waren eher allgemeine wie z.B. Warum passiert das jetzt? Oder was hat das mit den Vorkommnissen zu tun? Die Geschichte beginnt im Jetzt, aber dann werden erstmal Rückblicke erzählt, was durchaus positiv ist, da sonst Zusammenhänge nicht deutlich wären. Jedoch sind die Rückblicke nicht gekennzeichnet, so dass es teilweise schwierig ist den Zeitsprüngen zu folgen. Da Niederländisch nicht meine Muttersprache ist, habe ich mich gefragt, ob es deswegen manchmal schwierig war den Zeitsprüngen zu folgen. Eine Frage die sich mir relativ lange gestellt hat, war: Wieso heißt das Werk „De Stalkster“. Dies wurde aber im Laufe des Buches deutlich und der Titel erscheint einleuchtend und passend, obwohl ich nur vom Titel ausgehend etwas anderes erwartet hätte.

Faszinierend war, dass es immer wieder unerwartete Wendungen im Handlungsverlauf gab. Aber auch die Entwicklung der Hauptfigur war nicht vorhersehbar, so dass es zu einem anderen Schluss des Buches kam. Doch eigentlich war nicht nur der Schluss anders als erwartet, sondern die gesamte Geschichte. Diese unerwarteten Wendungen sorgen für eine Art Spannungsaufbau und dafür, dass man von dem Buch in einen Bann gezogen wird, da man wissen will wie es weitergeht und was eigentlich genau geschehen ist bzw. was genau die Hauptfigur, Elsemijn vor hat.

Die Thematik ist sehr vielseitig und reicht von einer Liebesbeziehung über Tod und Verlust hin zu einer psychischen Besessenheit. Ich würde das Buch als gelungen bezeichnen, da die unerwarteten Wendungen den Leser fesseln. Und die Thematik etwas darlegt, was jeder Mensch nachempfinden kann, nämlich die Trauer um einen geliebten Menschen. Rotenstreich lässt deutlich werden, zu was Menschen fähig sein können, wenn sie mit ihrer Trauer und dem Verlust nicht fertig werden und niemanden haben, der sie auffängt. cropped-profielfoto-de-stalkster.jpg

De Noorman/Noorderlicht

Over publiciteit rondom mijn nieuwe roman De stalkster heb ik niet te klagen. Maar het is de interesse vanuit specifiek één hoek die mij persoonlijk raakt: een interview in Noorderlicht, het tijdschrift van ‘De Noorman’: ‘Dé onafhankelijke vereniging voor de Noorse Boskat liefhebber.’

Vanaf het moment dat Tygo & Tasha bij ons woonden, hebben we jarenlang een abonnement gehad op Noorderlicht. Volgens zijn we ermee opgehouden toen Tonio op zichzelf ging wonen. Ook daaruit valt te concluderen dat  de Noorse Boskat op de eerste plaats een ‘project’ van Tonio was.

Tonio had het dan ook prachtig gevonden dat T & T via een omweg in dat blad terecht zouden komen. Niet vanwege een wedstrijd die ze als mooiste Noorse Boskat gewonnen hadden, daar was Tonio mordicus tegen, maar om wie ze zijn en welke plek ze in ons gezin innamen en nog steeds innemen bij Adri en mij.

Daarom is de ruimte die ik in Noorderlicht toebedeeld krijg mij zeer, zeer lief. Tonio zal er, samen met zijn lievelingen T&T, prominent in woord en beeld aanwezig zijn.

In De stalkster

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Tonio's grote liefde: Tygo
Tonio’s grote liefde: Tygo