Interview in de HUMO

Ik hoop dat onderstaand interview met mij in de HUMO leesbaar op mijn blog terecht komt.  Misschien kan anders iemand die dit ziet en meer verstand heeft van een Mac, mij daarbij kan helpen.

Waarom moet een integeer en goed afgenomen interview (door Frederick Vandromme) ontsierd worden door zo’n platte koptekst in vette letters, zelfs het eerste de beste roddelblad onwaardig?

Enfin, mijn laatst geschreven blog ging over de ‘kwestie’ Abou Jahjah. Hierbij realiseerde ik mij in het geheel niet dat mijn woorden tot in België zouden doordringen. Beetje naïef, Mirjam. Maar goed, vervolgens stond er een stuk over mijn stellingname in het Vlaamse dagblad ‘De Morgen’, waarop HUMO zich bij mij meldde. Of ik een interview wilde geven, ook vanwege de film ‘Tonio’ die daar in de bioscopen was gaan draaien. Ik zei dat toe, maar wel onder voorwaarde dat het gesprek ook over mijn nieuwe roman De stalkster moest gaan. Zo geschiedde. Het was een telefonisch interview, wat best wel ongemakkelijk is, maar Frederick Vandromme heeft een net stuk afgeleverd. Alleen dus die kop, maar daar is de interviewer niet verantwoordelijk voor.

Dat Abou Jahjah nu ook als gastredacteur aan de slag gaat bij het studentenblad Propria Cures stemde mij niet geruster. Ik ben verplicht waakzaam te blijven ten opzichte van mogelijk antisemitisme voor mijn vader die als vreemdeling in dit land tot aan zijn dood  (101 is hij geworden) moest leven zonder verdere familie: ouders en drie zussen vermoord door de Nazi’s. Voor mijn moeder die twee zussen verloor en voor Tonio die joods was.

0001.jpg

Advertenties

Bezige Bij, laat van je horen!

Ik dacht dat er van Dyab Abou Jahjah ‘alleen’ een bij voorbaat omstreden pamflet, Pleidooi voor radicalisering, zou worden uitgegeven. Maar ik begrijp na het lezen van een interview met hem in de Volkskrant van donderdag 17 november dat hij de nieuwe uitgever wordt van de Bezige Bij, want wat zegt hij: ‘Als de uitgeverij echt een verzetsuitgeverij is, dan hoor ik juist daar. En daar horen Leon de Winter en Jessica Durlacher niet bij.’ DAJJ die zijn eerste boekje uitbrengt bij De Bezige Bij, neemt meteen de leiding over. Komt dat even goed uit. De Bezige Bij zit al tijdenlang zonder uitgever. Nadat de vorige, Henk Pröpper, zijn handtekening had gezet onder het contract van het uit te geven pamflet van Abou Jahjah, barstte daarover in de media de hel los. Abou Jahjah zou een antisemiet zijn; nee, verdedigde zijn voorstanders en hijzelf, hij was antizionist. Schrijver Leon de Winter liet direct weten bij De Bezige Bij weg te gaan. Zijn vrouw Jessica Durlacher besloot haar eerstvolgende boek bij een andere uitgever onder te brengen en dan te kijken hoe de zaken er bij De Bezige Bij voorstonden, net als Tommy Wieringa. Een coulante opstelling, leek mij. Ondertussen had Henk Pröpper zich ziek gemeld.

Ik ging ervan uit dat De Bezige Bij wel een reactie zou laten horen na de uitspraak van Abou Jahjah over haar auteurs Jessica Durlacher en Leon de Winter die er een lange staat van dienst hebben. Maar nee, er heerst doodse stilte van de kant van de uitgeverij. Ik heb althans nergens enige kritische woorden gehoord. Door hierover te zwijgen lijkt De Bezige Bij in te stemmen met de redenering van Abou Jahjah. Ze heeft in ieder geval alle schijn tegen zich.

Iemand die in hetzelfde interview de Israëlische vlag gelijkstelt aan het antisemitische symbool bij uitstek, een hakenkruis, diegene is niet zomaar een anti zionist, maar een regelrechte antisemiet.

Duitse recensie over ‘De stalkster’ door de studente Nederlands Hanna Steger uit Duisburg-Essen

„De Stalkster“ Mirjam Rotenstreich

Das Buch hat bei mir von der ersten Seite an immer wieder Fragen aufgeworfen, was zu einem Weiterlesen führte, da ich die Fragen beantwortet haben wollte. Die Fragen die sich mir stellen waren eher allgemeine wie z.B. Warum passiert das jetzt? Oder was hat das mit den Vorkommnissen zu tun? Die Geschichte beginnt im Jetzt, aber dann werden erstmal Rückblicke erzählt, was durchaus positiv ist, da sonst Zusammenhänge nicht deutlich wären. Jedoch sind die Rückblicke nicht gekennzeichnet, so dass es teilweise schwierig ist den Zeitsprüngen zu folgen. Da Niederländisch nicht meine Muttersprache ist, habe ich mich gefragt, ob es deswegen manchmal schwierig war den Zeitsprüngen zu folgen. Eine Frage die sich mir relativ lange gestellt hat, war: Wieso heißt das Werk „De Stalkster“. Dies wurde aber im Laufe des Buches deutlich und der Titel erscheint einleuchtend und passend, obwohl ich nur vom Titel ausgehend etwas anderes erwartet hätte.

Faszinierend war, dass es immer wieder unerwartete Wendungen im Handlungsverlauf gab. Aber auch die Entwicklung der Hauptfigur war nicht vorhersehbar, so dass es zu einem anderen Schluss des Buches kam. Doch eigentlich war nicht nur der Schluss anders als erwartet, sondern die gesamte Geschichte. Diese unerwarteten Wendungen sorgen für eine Art Spannungsaufbau und dafür, dass man von dem Buch in einen Bann gezogen wird, da man wissen will wie es weitergeht und was eigentlich genau geschehen ist bzw. was genau die Hauptfigur, Elsemijn vor hat.

Die Thematik ist sehr vielseitig und reicht von einer Liebesbeziehung über Tod und Verlust hin zu einer psychischen Besessenheit. Ich würde das Buch als gelungen bezeichnen, da die unerwarteten Wendungen den Leser fesseln. Und die Thematik etwas darlegt, was jeder Mensch nachempfinden kann, nämlich die Trauer um einen geliebten Menschen. Rotenstreich lässt deutlich werden, zu was Menschen fähig sein können, wenn sie mit ihrer Trauer und dem Verlust nicht fertig werden und niemanden haben, der sie auffängt. cropped-profielfoto-de-stalkster.jpg

De Noorman/Noorderlicht

Over publiciteit rondom mijn nieuwe roman De stalkster heb ik niet te klagen. Maar het is de interesse vanuit specifiek één hoek die mij persoonlijk raakt: een interview in Noorderlicht, het tijdschrift van ‘De Noorman’: ‘Dé onafhankelijke vereniging voor de Noorse Boskat liefhebber.’

Vanaf het moment dat Tygo & Tasha bij ons woonden, hebben we jarenlang een abonnement gehad op Noorderlicht. Volgens zijn we ermee opgehouden toen Tonio op zichzelf ging wonen. Ook daaruit valt te concluderen dat  de Noorse Boskat op de eerste plaats een ‘project’ van Tonio was.

Tonio had het dan ook prachtig gevonden dat T & T via een omweg in dat blad terecht zouden komen. Niet vanwege een wedstrijd die ze als mooiste Noorse Boskat gewonnen hadden, daar was Tonio mordicus tegen, maar om wie ze zijn en welke plek ze in ons gezin innamen en nog steeds innemen bij Adri en mij.

Daarom is de ruimte die ik in Noorderlicht toebedeeld krijg mij zeer, zeer lief. Tonio zal er, samen met zijn lievelingen T&T, prominent in woord en beeld aanwezig zijn.

In De stalkster

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
Tonio's grote liefde: Tygo
Tonio’s grote liefde: Tygo

‘De stalkster’ en ‘Tonio’: de film

t

Wat een week. Of beter gezegd, wat een weken. Eerst de publicatie van mijn nieuwe roman De stalkster en alles wat daar bij hoort: presentatie, interviews, andere publiciteit genereren voor mijn papieren boreling. Kort daarop de première van de film Tonio en alles wat daar weer bij komt kijken. (Die rode loper met tientallen fotografen en journalisten die allemaal dezelfde vragen stellen. Waar zijn we in godsnaam in terecht gekomen, denk ik dan. Mijn handen jeuken om originele plannen te bedenken. Allereerst weg met die rode loper.)

Alles ging goed die afgelopen weken. Verontrustend goed. Dat is misschien nog wel het meest wonderlijke aan ons leven, zoals zich dat heeft voltrokken na de dood van Tonio. Het wegvallen van hem, hij, die ons het dierbaarst was, heeft ons leven voorgoed kapot gemaakt. Het gevoel niet verder te willen leven heeft mij lang beheerst. Het leek me niet meer dan vanzelfsprekend en het is eigenlijk nog steeds een onderliggende gedachte. Alleen, dat is nog niet zo makkelijk, dat doodgaan, bedoel ik. Hoe moet je dat doen? De strop, de trein, de polsen, pillen, heel veel pillen? En dan zijn er nog de mensen die je door zo’n definitive daad met nog meer verdriet opzadelt: mijn zus Hinde, Adri’s broer Frans om maar eens twee personen te noemen. Als enig alternatief blijft dan over: het opbouwen van een nieuw leven, maar dan wel op de fundamenten van het verlies. Dat is misschien nog wel moeilijker dan doodgaan. Adri en ik hebben alles op alles gezet op dat te doen slagen. Ons wapen was en is het schrijven. Daar hebben we ons met alle kracht – en die bleek groot – op geworpen. Dat de uitwerking zo goed zou uitvallen wisten we niet en hadden daar ook nooit op durven hopen, met de première van de film Tonio, gebaseerd op Adri’s requiemroman over ons lieve jongetje als hoogtepunt.  Ik ben daar ontzettend blij mee en heel dankbaar voor wat ons overkomt.

Alleen: ik hoef maar naar een kiekje te kijken met Tonio erop en ik voel me misselijk worden, tot kotsens toe en dat is geen ‘bij wijze van spreken’. Maar mensen, wat verlang ik naar die periode dat ik de buitenwereld weer de buitenwereld kan laten. Dat ik me juist gereguleerd aan die pijn van het gemis kan overgeven en de toekomst tegemoet kan treden met het werken aan een volgend boek.TONIO LACHEND

 

Apres publicatie moeheid

Dat het fijn is een boek af te hebben en uitgegeven is waar. Helaas zit er toch ook een moeilijke kant aan en dan heb ik het niet over hoe de roman zal ‘vallen’ bij recensenten en lezers, maar over de vermoeidheid, het gevoel gesloopt te zijn. Het is echt waar. Als ik niet aan het schrijven ben, word ik overvallen door een intens soort moeheid, die alleen maar naar mijn bed doet verlangen. Daar val ik direct in slaap en wordt ik helemaal beroerd wakker. De oplossing van het probleem ligt dan ook helemaal niet bij het slapen. De enige manier om weer energie te krijgen, is door verder te gaan met schrijven. Nu is het voor mij in de huidige situatie onmogelijk tijd en rust te vinden om aan mijn volgende roman te werken. Gelukkig heb ik gemerkt dat zelfs het schrijven van eenvoudige mailtjes voor een deel al het probleem oplost. Als ik schrijf, stroomt het in mijn hoofd, is er geen plaats voor vermoeidheid. Gelukkig dat ik dit ontdekt heb. Van overdag slapen tot aan het wegzakken in somberheid is niet zo’n lange weg. Voor dat je het weet zit je in een flinke depressie en probeer daar dan maar weer eens uit te geraken…

Men zegt dat sporten goed is tegen geestelijke ongesteldheid. Het lichaam zou dan zelf  een stofje aanmaken, serotonine, dat net zo werkt als een antidepressivum. Waarom altijd alleen sport zo verheerlijken, bij uitstek een bezigheid waarbij de psyche geen grote prestaties hoeft te leveren. Er is ook nog zo iets als hersengymnastiek, misschien een wat ouderwets woord, maar dan toch wel één die de lading zeer goed dekt. Men is er inmiddels ook achter dat de hersenen geen statische, onveranderbare grijze troep is, maar wel degelijk aan veranderingen is onderhevig. Je hoofd aan het werk zetten, zorgt voor een positieve ontwikkeling van je hersenen en daarmee ook van je  gehele persoon.

Mijn advies: schrijf eens wat meer; iedere dag een half uurtje en je zult zien: ook dan maak je serotonine aan, of een ander ‘gelukstofje’ en zul je je een stuk vrolijker voelen.

 

De stalkster

Hè,hè, eindelijk weer eens (eigenlijk helemaal geen) tijd om een blog te schrijven. De foto’shieronder zijn van de presentatie van De stalkster afgelopen zaterdag, drie september bij de Tolhuistuin in de mooie IJzaal, met uitzicht over het IJ. Het interview met mijn oude studiegenoot en boekensamensteller Arjan Peters ging heel goed. Heerlijk om zo vertrouwd met iemand te zijn. Zoals te zien is, moest niet alleen ík boeken signeren, maar ontkwam ook Adri er niet aan zijn vulpen te voorschijn te halen.

Al mijn vriendinnen waren er, gelukkig ook Lotje uit Londen, samen met Alexandra. Verder Jessica Durlacher, Lisa Kuitert, Annemie Musteres, Nelleke de Boorder, Joke Boedels, Carla Hazewindus. Alleen Henriette van Aken ontbrak, wat ook vooral voor haarzelf heel jammer was. Ze had zich er zo op verheugd.

Vanavond moet ik in de Flexbieb op IJburg optreden. Ben heel benieuwd. Nog nooit op IJburg geweest.

foto’s Cris van Houts.

manuscripta584chrisvanhoutsmanuscripta552chrisvanhoutsmanuscripta600chrisvanhoutsmanuscripta593chrisvanhouts

 

De stalkster en Tonio

Ik wilde een geheel op fictie gebaseerde roman schrijven die niks met mijn joodse achtergrond te maken had, niks met mijn jeugd en niks met Tonio. Dat is gelukt… Dacht ik. Tot mijn redacteur tegen me zei: ‘Je hoofdpersonage verliest haar kind en haar man, het boek gaat over orgaandonatie en het centrale thema is: hoe ver ga je om een geliefde dode tot leven te wekken… Maar de roman gaat niet over Tonio?’

Dus toch. Via een omweg, onbedoeld en zonder dat ik het door had, blijkt Tonio verbonden met dit boek, als door een navelstreng. Tonio is de voedingsbodem.