Uitgeput

Het gaat per keer moeilijker, de buitenwereld instappen. Na mijn ‘optreden’ bij Vijf uur Live afgelopen donderdag, kwam ik gesloopt thuis. Waarom? Niet omdat ik had opgezien tegen het gesprek, dat ik daar zenuwachtig voor was. Ik ben altijd een vat vol faalangst geweest, maar richt een paar tv camera’s op me in een live programma, en ik word de rust zelve. Waarschijnlijk omdat ik gewoon onverschillig sta tegenover het medium televisie.

Wat me deze keer de das om deed, werd veroorzaakt door twee aspecten die een slechte chemie met elkaar aangingen. Momenteel lijd ik extra onder Tonio die er niet meer is. Waarom nu? Ik weet het niet. Ik kan allerlei argumenten aanvoeren, maar die zijn net zo goed te gebruiken voor als ik ‘gewoon’ lijd. Met deze gekwelde geest zette ik me, samen met de actrice die ‘mij’ speelt in het toneelstuk, Jacqueline Blom, aan tafel bij Daphne Bunskoek en Caroline Tensen. Er werden een aantal vragen gesteld, waaronder de vraag hoe wij ons voorbereiden op de tiende sterfdag van Tonio, of dat extra zwaar was, waarop ik zoiets kort samengevat zei als: ‘Het leven is voor mij lijden, iedere dag, nee iedere dag en nacht, want ik droom nu al bijna tien jaar lang iedere nacht dezelfde droom, dat ik op zoek ben naar een huis, een gewoon huis, of een vakantie huis voor ons drieën en ja, dat is meer een nachtmerrie.’ Door dat te zeggen, realiseerde ik me hoe waar dat was, hoe zwaar en hoe die last bij het verstrijken van de jaren alleen maar zwaarder zou worden. De volgende morgen stond ik op met iets dat hetzelfde voelde als  vroeger, als ik te veel wodka gedronken had, gecombineerd met aan een stuk door roken: een gigantische kater. Het was ondoenlijk voor me naar mijn bureau te slepen en daar achter te gaan zitten om te schrijven. Wat me nooit overkwam: ik kon de film waar we ’s avonds naar keken niet volgen, ben halverwege naar bed gegaan en heb het klokje rond geslapen. Pas nu, twee dagen later, voel ik me weer goed, vol energie.

De vraag die mij gesteld werd over één speciale datum in het leven van Tonio, zette de sluis open voor het vrijelijk laten stromen van mijn lijden aan het leven, een sluis die nooit meer dicht gaat.

16 gedachtes over “Uitgeput

  1. Op vrijdag komen kinderen en kleinkinderen frietjes eten want vrijdag is bij ons frietjesdag. Met zijn allen aan tafel – zes grote en 5 kleine mensen – en praten over hoe de voorbije week was op school, op het werk en thuis en over wie wat gaat doen in het weekend. Ook afgelopen vrijdag schoof iedereen aan en wat bleek, er stond een bord en stoel teveel. Of beter gezegd, er stond geen bord en stoel teveel, maar onze dochter ontbrak, en dat nu al bijna 23 jaar. Het overkomt me vaak. Ik krijg de samenstelling van ons gezin niet meer op een rij gezet. Het hart botst met de ratio. Misschien zetten we gewoon altijd een bord voor haar bij opperde mijn jongste dochter. Toen stelden we ons voor hoe onze dochter zou reageren. Ze zou het hilarisch vinden en zeggen, awel ja, duw een beetje er kan nog eentje bij. En ik heb echt wel goesting in frietjes!
    Mirjam, je hebt een onbereikbare droom, ik voel zo met je mee. Dromen van wat was, is eigenlijk dromen van hoe het zou moeten zijn. Veel sterkte en een warme groet van
    Josee

    Geliked door 1 persoon

  2. Een sluis die nooit meer dicht gaat… Ik begrijp je als geen ander.
    Mijn zoon vermoord en nog steeds vermist, onderzoek gestopt . Daders gekend maar lopen vrij rond.
    Lieve Myriam er bestaan geen troostwoorden .
    Je boek , de film (beiden gezien en gelezen) en nu het toneelstuk .
    Op die manier wordt Tonio niet vergeten , blijft zijn naam door iedereen vernoemd.
    Blijft hij altijd in ons midden.

    veel sterkte ik denk dikwijls aan jullie, nog steeds….
    lieve Baken

    Like

    1. Lieve Lieve, wat is het wreed dat de daders die jouw zoon vermoord hebben nooit gepakt zijn. Het is hopen op de toekomst, dat er ooit iemand wroeging krijgt en gaat praten. Ik denk ook regelmatig aan jou! veel liefs, Mirjam

      Like

  3. Lieve Mirjam,

    Wat een moed dat je toch weer probeert om een evenwicht te vinden ook al gaat dit lijden ” niet over” het is ook lijden en dat is een onderdeel van het leven zelf. Nu ik erg ziek ben, ben ik lijden, leven en dood heel anders gaan beleven. Ik ben een ander mens geworden en toch mijzelf. Het is mij zo duidelijk geworden waar het voor mij om draait, liefde ,betrokkenheid, medemenselijkheid en familie. Dat is het hem nou juist, wanneer daarin een kind van je is weggerukt, kun je niet anders dan daaraan lijden in je bestaan. Want je bent intens verbonden en blijft dat ook. Dat slijt juist niet met de jaren, het wordt eerder intenser die verbondenheid en dat doel pijn. Ik realiseerde mij dat wanneer ik afscheid zou moeten nemen van het leven ik daar niet bang voor ben, maar de gedachte alleen al het ondragelijk is, dat ik mijn dierbaren niet meer direct kan meemaken, steunen en liefhebben. Het is de verbondenheid in liefde met elkaar en die wel blijft ook al ben je er lijfelijk niet meer. Die gedachte geeft mij dan een heel klein beetje troost. Liefs Hannah Elisabeth.

    Like

  4. Mooie metafoor: huis, vakantiehuis waar je -voor jullie drietjes- naar op zoek bent. Ik begrijp het, want ik droom haast identiek! De ultieme ontmoetingsplek, losgeweekt van ‘het echte leven’.

    Like

    1. Jullie leven is ademen geworden. Die vreselijke pijn. Ondragelijk. Tonio is het meest aangrijpende boek dat ik ooit gelezen heb . Ik durfde niet naar de film .

      Like

    2. Wat zou Tonio er van vinden… dat jullie je afsluiten van de buitenwereld…hij zou het denkelijk afkeuren…. verplaats je in de gedachtengangen van Tonio hij zou willen dat jullie verder gaan met leven .
      Wat zou Tonio ons nu willen vertellen… nu hij 30 jaar is en jullie advies moet geven hoe verder.. vraag je dat af en handel daar naar…doe het gewoon

      Like

      1. Het is al mooi Joop, dat het ons lukt verder te lezen. Onze manier om door te gaan met leven, is hier thuis, waar we ons bezig houden met nieuwe werelden te scheppen, om zelf voldoening uit te halen en om andere mensen, als het goed is, veel leesplezier mee te schenken.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s