‘De stalkster’ en ‘Tonio’: de film

t

Wat een week. Of beter gezegd, wat een weken. Eerst de publicatie van mijn nieuwe roman De stalkster en alles wat daar bij hoort: presentatie, interviews, andere publiciteit genereren voor mijn papieren boreling. Kort daarop de première van de film Tonio en alles wat daar weer bij komt kijken. (Die rode loper met tientallen fotografen en journalisten die allemaal dezelfde vragen stellen. Waar zijn we in godsnaam in terecht gekomen, denk ik dan. Mijn handen jeuken om originele plannen te bedenken. Allereerst weg met die rode loper.)

Alles ging goed die afgelopen weken. Verontrustend goed. Dat is misschien nog wel het meest wonderlijke aan ons leven, zoals zich dat heeft voltrokken na de dood van Tonio. Het wegvallen van hem, hij, die ons het dierbaarst was, heeft ons leven voorgoed kapot gemaakt. Het gevoel niet verder te willen leven heeft mij lang beheerst. Het leek me niet meer dan vanzelfsprekend en het is eigenlijk nog steeds een onderliggende gedachte. Alleen, dat is nog niet zo makkelijk, dat doodgaan, bedoel ik. Hoe moet je dat doen? De strop, de trein, de polsen, pillen, heel veel pillen? En dan zijn er nog de mensen die je door zo’n definitive daad met nog meer verdriet opzadelt: mijn zus Hinde, Adri’s broer Frans om maar eens twee personen te noemen. Als enig alternatief blijft dan over: het opbouwen van een nieuw leven, maar dan wel op de fundamenten van het verlies. Dat is misschien nog wel moeilijker dan doodgaan. Adri en ik hebben alles op alles gezet op dat te doen slagen. Ons wapen was en is het schrijven. Daar hebben we ons met alle kracht – en die bleek groot – op geworpen. Dat de uitwerking zo goed zou uitvallen wisten we niet en hadden daar ook nooit op durven hopen, met de première van de film Tonio, gebaseerd op Adri’s requiemroman over ons lieve jongetje als hoogtepunt.  Ik ben daar ontzettend blij mee en heel dankbaar voor wat ons overkomt.

Alleen: ik hoef maar naar een kiekje te kijken met Tonio erop en ik voel me misselijk worden, tot kotsens toe en dat is geen ‘bij wijze van spreken’. Maar mensen, wat verlang ik naar die periode dat ik de buitenwereld weer de buitenwereld kan laten. Dat ik me juist gereguleerd aan die pijn van het gemis kan overgeven en de toekomst tegemoet kan treden met het werken aan een volgend boek.TONIO LACHEND

 

Advertenties

14 gedachtes over “‘De stalkster’ en ‘Tonio’: de film

  1. Lieve Mirjam,

    Na veel twijfelen of wij er goed aan zouden doen om de film Tonio te gaan zien.

    Gisteren op regenachtige woensdagmiddag, zijn wij toch gegaan.

    Het was of wij naar onszelf keken, heftig , toch ook troostend door de herkenning.

    Je hebt gelijk wat je over de film hebt geschreven. Het was nergens te veel of te weinig. Prachtig!

    Door de regen naar huis gewandeld en een flink glas rode wijn gedronken en nog lang nagepraat.

    Wat een acteurs, Pierre Bokma zo geloofwaardig, hoe is het mogelijk dat je zo’n verdriet kunt laten zien, ook wanneer jezelf dit niet hebt meegemaakt.

    Like

  2. Lieve Miriam ,

    Net het interview gezien op Max .
    Wat verwoord je het gemis goed door het voorbeeld te geven dat je kind een proefwerk Frans moet doen en dat er nooit meer de opluchting is dat het goed is gegaan. Hoe elke dag en nacht het gemis aanwezig is . Gisteravond de film bekeken .
    Ach , ik wil nog zo veel meer zeggen , maar alle woorden voegen niets meer toe .

    Liefs en sterkte.

    Like

  3. Mirjam,

    Je wilt en moet verder, alles is zo tegenstrijdig. Het opnieuw leren leven, waar put je kracht uit, waar troost? De “buitenwereld”valt soms zo zwaar tegen. Ze zien je lachen, je wordt weer eens gesignaleerd en men denkt dan : ze heeft het verwerkt, ze is er weer.

    Je beschrijft precies zoals het is, Het blijft een wond.

    Veel respect hoe je alles hebt “ondergaan” en er dan nog zo prachtig uitzien ook, Tonio zou zo trots op je geweest zijjn.

    Liefs Grethe

    Like

  4. Lieve Mirjam,

    Ik kan niet anders laten weten dat ik het grote gemis van jullie lieve Tonio dagelijks de revue laat passeren. Dit verdriet is zo veel groter dan de zorgen die ik nu heb met mijn dochter en haar kleine meisjes. Natuurlijk gaan vergelijkingen nooit op. Nogmaals alle sterkte gewenst voor jou en Adri.

    Hartelijke groet van Wies.

    Like

  5. Gisterenavond hadden we het gier samen nog over jullie. Aanleiding was een artikel over de film (Trouw). Onze bescheiden conclusie als buitenstaander: inderdaad wat je zelf hier zegt: schrijven als wapen. Tegengif, troost, uitlaatklep – alles.
    Ik lees je blogs altijd. En iedere keer opnieuw wens ik jou en jullie in stilte alle sterkte.

    Like

  6. ‘Het opbouwen van een nieuw leven op de fundamenten van het verlies is misschien nog wel moeilijker dan doodgaan’
    Hoe juist gezegd… Jullie zijn samen zo sterk, dat is een grote kracht.
    Wat niet wegneemt dat het verdriet blijft snijden bij ieder apart op een eigen manier.
    Ik weet waarover ik spreek en voel elke seconde van de dag het ongrijpbare verdriet van mijn zoon.
    Bedankt voor je reactie nog op mijn brief.
    lieve

    Like

  7. Lieve Mirjam en Adri, Als ik naar jullie kijk op tv bij vragen en interviews zie ik wat je beschrijft duidelijk aan jullie beider gezichten af te lezen. Gun jullie na alle hectiek van de laatste weken van harte weer rust om verder te werken en te verwerken wat niet te verwerken is tijd om samen te praten en te rouwen veel liefs van mij en mijn gezin Hadassah ❣️

    Like

  8. Wat heerlijk dat jullie het schrijven hebben om deze leegte eniszins te kunnen opvullen.
    Doorgaan is misschien wel moediger dan er een eind aan maken, maar toch………ik wil me niet voorstellen hoe het is in mijn eigen situatie. Eén volwassen zoon met een eigen gezin, hij heeft ons niet meer nodig, maar wij hem altijd. Wat Joop zegt vind ik een troostvolle gedachten.

    Like

  9. Weer raak je me diep! En voel ik helemaal met je mee! Inderdaad; een nieuw leven opbouwen na de dood van je kind is een onmogelijke opgave waarbij krachten spelen die je als mens niet kan bedenken…varierend van gewoon doorademen tot de hoogste vorm van moed en kracht tonen…xx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s