Het ‘verongelukken’ van onze Gouden Regen’.

Onze Gouden Regen, door Tygo telkens weer gebruikt als uitdaging om zo hoog mogelijk naar boven te klimmen, is er niet meer. In Tonio heeft Adri heel mooi beschreven hoe de boom ten onder is gegaan. Hoe hij getuige is geweest van de klimop die zich met veel geweld als een hoogpolig  tapijt van de muur af naar beneden liet rollen en daarmee de Gouden Regen meesleepte in zijn ondergang.

Ik kwam net uit de sportschool, toen Adri mij op mijn mobieltje belde en mij vertelde wat er gebeurd was. Het eerste wat ik dacht: Tygo & Tasha liggen geplet onder het tapijt van de klimop.

‘Tygo, Tasha,’ zei ik, volkomen in paniek, je moet kijken waar ze zijn, misschien waren ze wel in de tuin.’

Gelukkig belde Adri heel snel terug met de mededeling dat de katten veilig in huis waren.

‘Het kattenluikje moet dicht, misschien dat er nog verschuivingen gaan plaatsvinden,’ zei ik.

Eén keer eerder, jaren geleden, had Adri mij gebeld, in paniek, vanwege onze vorige kat Cypri. Het was kerstvakantie en Tonio en ik waren samen een week naar Lanzarote. Adri moest doorwerken. Kerstmis hadden we nog thuis gevierd. Kerstavond missen was ondenkbaar voor Tonio, maar ook voor ons. Wel zouden Tonio en ik Oudejaarsavond op Lanzarote doorbrengen.

Ik had Adri geïnstrueerd wat hij in de aanloop naar de Oudejaarsavond moest doen om de veiligheid van Cypri te garanderen en haar zo min mogelijk stress te laten ondergaan vanwege het vuurwerk. ‘Het belangrijkste Adri: Je kan het kattenluikje op drie verschillende manieren afsluiten: Zodat Cypri niet van binnen naar buiten kan; Zodat Cypri niet van buiten naar binnen kan en ten derde: zodat Cypri én niet naar buiten én niet naar binnen kan. Je zult wel begrijpen, Adri, dat je het kattenluikje zodanig op slot moet doen, dat Cypri niet vanuit het veilige en redelijk geluiddichte huis naar buiten kan.’

Lanzarote, Nieuwjaarsochtend 7.00 uur: mijn mobieltje ging af. Ik lag nog in bed en het was aardedonker. Vooral  de eerste ochtend op Lanzarote was dat een rare gewaarwording geweest: Hartje winter, overdag stralende zon, 25 graden en dan toch ’s ochtends net zo donker als in Nederland. (Wat overigens ook voor de avonden op Lanzarote gold).

Adri in paniek aan de telefoon: hij was Cypri kwijt. Hij had het luikje toch verkeerd afgesloten. Cypri had wel uit het huis gekund, maar niet meer erin. Ze moest dus ergens in onze tuin zijn. Ik zei Adri in het souterrain te zoeken. Daar kon ze toch niet in, volgens Adri, dat lijfje van haar paste niet tussen die tralies. Toch kijken beval ik hem. Een paar minuten later belde hij terug. Hij had Cypri inderdaad gevonden in het souterrain. Later hoorde ik dat een kat tot de omvang van zijn hoofd door iets kan kruipen. Dus dat mirakel was ook weer opgelost.

Weer terug in het heden. ‘Ik kom er aan,’ zei ik tegen Adri. Ik sprong voor de sportschool op mijn fiets en zette hem in de hoogste versnelling om zo snel mogelijk thuis te kunnen zijn.

Eenmaal in onze woning en me er nog eens van verzekerd te hebben dat Tygo & Tasha werkelijk binnen waren en het kattenluikje nu op manier drie afgesloten te hebben, namen Adri en ik samen de ravage in de tuin op.

‘Kijk dan,’ zei Adri, ‘Onze prachtige Gouden Regen,’ Hij wees naar een paar takjes van de boom die onder de zware rol klimop ‘tapijt’ vandaan kwamen.  ‘Ik hoop dat hij het zal redden.’

Weinig kans, dacht ik. De Gouden Regen was helemaal verpletterd.

Ik belde de klusjesman die samen met zijn mede klusser samen het ‘tapijt’ in stukken zaagden en ze deponeerden in de gehuurde container die aan de straatkant voor het huis stond. De stam van de Gouden Regen zaagden ze in stukken en stapelden die op elkaar onder de veranda: voor in de winter, in de open haard. Ze hebben daar vier jaar gelegen. Nooit gebruikt en ik heb ze uiteindelijk bij het grofvuil gezet. Aan zo’n tastbare, in stukken gehakte herinnering, heb je niets.

We hebben nu sinds drie jaar een nieuwe Gouden Regen. Qua omvang haalt hij het niet bij onze vorige boom en voor Tygo is hij dan ook nog lang niet groot genoeg voor een fijne klimpartij, maar deze Gouden Regen verbindt ons wel met Tonio als we zomers op de veranda zitten en op hem uitkijken. Bovendien zijn de goudgele trossen die hij in het voorjaar draagt net zo volwaardig als die van zijn voorganger.

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Het ‘verongelukken’ van onze Gouden Regen’.

  1. Lieve Mirjam, wat een mooi, ontroerend verhaal! Ook in Tonio maakte het veel indruk op me, met jouw verhaal erbij, is het beeld nog completer! Miriam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s