Moeder zonder kind

http://www.nrc.nl/handelsblad/2015/12/24/een-vrouw-van-63-wat-ik-niet-zag-is-dat-kinderen-1568420

In het katern ‘Opinie & Debat’ van de NRC van dit kerstweekend zijn, heel toepasselijk, afbeeldingen te zien van Maria’s,  Madonna’s en één hedendaagse moeder met haar kind. Een mooie tegenstelling met deze speciale bijlage die gaat over bewust geen kinderen willen krijgen, of, nog beter, geen kinderen willen nemen. Want dát is eigenlijk de kern van alle bijdragen: de volle overtuiging van een maakbare samenleving.

Er worden verschillende mensen van verschillend geslacht en verschillende leeftijden gevraagd naar het waarom zonder kind door het leven te willen gaan. Natuurlijk heeft niet iedereen daar dezelfde motieven voor, maar de meest genoemde reden om van kinderen af te zien is toch wel de beschikking willen hebben over meer vrijheid. Dat klinkt niet alleen logisch, het is nog waar ook.

Wordt aan dezelfde mensen gevraagd naar de twijfel die (soms) toch toeslaat na de beslissing geen kinderen te nemen, dan is er ook hier opnieuw één argument dat telkens weer opduikt. De gedachte waar deze kinderlozen in hun hoofd mee geplaagd worden en die ze heel moeilijk  kunnen loslaten, is de angst voor eenzaamheid later, als ze oud zijn. Wie moet er dan voor ze zorgen? Zeker in ons land, waar de participatiemaatschappij hoogtij viert, een niet te onderschatten bron van piekeringen.

Je kunt wel beslissen een kind te nemen, maar vanaf dat moment al steekt vaak het probleem de kop op. Het lukt de vrouw niet zwanger te worden. Uiteindelijk komt dat soms alsnog goed via een lange, zware, dure en moeilijke medische weg.

Blijven over degenen die alles uit de kast hebben gehaald om een kind voort te brengen, maar bij wie niets heeft geholpen: de mannen en vrouwen, de echtparen, of die nu bestaan uit Hetero’s, dan wel Homoseksuele stellen, die zullen moeten leven met het gegeven nooit een gezin te kunnen vormen.

Alhoewel, er is misschien nog één oplossing: een kind adopteren. Alleen wordt dat nooit echt je eigen kind. Dat is iets wat alleen de echt allerlaatste groep mannen en vrouwen kunnen weten: vaders en moeders zonder een  kinderen, of zelfs zonder meerdere kinderen. Want die bestaan ook, maar maken geen deel uit van de maakbare samenleving en zijn de grote afwezigen in deze special.

Ik heb het hier natuurlijk over ouders, vaders en moeders die een kind, of meerdere kinderen hebben verloren. Dat is een drama dat je overkomt door het noodlot, de oorlog,  de ziekte van een kind, of, zoals bij ons, door een verkeersongeluk. Ik heb ergens in een eerder blog ooit beschreven hoe ik met mijn beste vriendin en haar dochtertje van twaalf jaar meeging naar een voorlichtingsdag van het Amsterdams Montessori Lyceum, de school die ik zelf had doorlopen. De dood van Tonio was nog heel vers, dus ik had al het gevoel als een zombie daar rond te lopen,  toen ik ineens een paniek aanval kreeg: wat te zeggen als iemand zou vragen of ik ook een kind had dat misschien naar het AML wilde. Ik kwam uit bij het antwoord: ‘Ik ben een moeder zonder kind.’ Ze zouden mij niet begrijpen, dat moest dan maar.

Niemand heeft me die middag de vraag gesteld.

Bij deze gelegenheid, op dit blog, vond ik dat ik niet mocht zwijgen.Er wordt al teveel gedacht vanuit het concept ‘De maakbare wereld’.

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Moeder zonder kind

  1. Geweldig Mirjam, dat je niet zwijgt over de irritante en eigenlijk kwetsende overtuiging van velen over de maakbare wereld, of je maakbare leven, verantwoordelijk voor je eigen geluk of ongeluk.

    Het enige wat “maakbaar”is bij een verwoestende gebeurtenis, is een manier proberen uit te vinden om naast een verwoestend verdriet, een verdriet wat nooit slijt, om door te gaan. Proberen wat blijdschap, iets van vreugde naast het verdriet toe te laten. Een reden.
    Dat is een hels karwei. Waar velen aan voorbij gaan.

    Dank, Grethe

    Like

  2. Wat mooi geschreven, Mirjam. Jouw teksten maken mij extra bewust van de rijkdom die ik mag ervaren, met twee lieve en gezonde adolescenten. Ik denk nog vaak terug aan het boek ‘Tonio’, omdat het zoveel indruk op mij gemaakt heeft. Nog een fijne Kerstavond toegewenst!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s