Geen Yin & Yang. Broodmandje 1

cropped-2005_11_06_pict5808_katten2.jpg

Tygo & Tasha, veertien weken oud, liggen hier in een broodmandje van tien centimeter doorsnee. Het is het meest schiterende en ontroerende plaatje dat ik ooit heb gezien.

Waarom heb ik nooit aan Tonio gevraagd of hij bij deze foto ook aan het Yin & Yang teken heeft moeten denken?

Yin, het vrouwelijke: Tasha

Yang, het manlijke: Tygo

‘Niet louter tegengestelde, maar vooral complementaire waarden’, zo is op Wikipedia te lezen.

In het geheel geen lust tot verder lezen over deze ‘bibberig zinloze ideeënwereld’ in deze ‘Volksencyclopedie’, realiseerde ik me dat Tonio, net als ik, een bijzondere hekel had aan het instituut geloof en alles wat daar aan sektarischachtige of juist zweverige groeperingen onder viel, dus ook Yin & Yang.

Tonio’s credo wat betreft de bron van al het menselijk (en dierlijk) leed: Alles wat ooit vrij toegankelijk was, wordt geofferd voor starre gedachten, wetten en geboden, waaruit weer nieuwe starre gedachten, wetten en geboden voortkomen, enz.

Deze foto had dan ook helemaal niets te maken met de eigenlijke Yin & Yang betekenis.

Ik was geen Tonio, die natuurlijk meteen doorhad wat voor een schitterende foto deze compositie zou kunnen opleveren. Maar ook hij moest hebben gezien wat dit beeld, naast de esthetisch waarde, vooral ook in zich herbergde: evenwicht, geborgenheid, veiligheid, warmte, liefde, vrede, ja vooral vrede: vrede ten opzichte van elkaar, vrede met elkaar.

Het kon niet anders, of ook voor Tonio waren het die karakteristieken, die de misschien wel onbewuste, maar zeker dieper liggende aanleiding vormden om deze foto te maken.

Was het toeval dat deze foto stamde uit de tijd dat we ons juist in een ontspannen, harmonieus periode van ons leven bevonden? Tonio had zijn eindexamen gehaald en zat op de Foto-Academie. Adri had inmiddels al twee jaar zijn C-pap apparaat in gebruik, waardoor gelukkig niet alleen zijn dodelijke vermoeidheid verdwenen was, maar ook en vooral, dat de mogelijk levensgevaarlijke aanslag op zijn organen onder controle was en de stemmingswisselingen tot een minimum beperkt bleven. Die verbeteringen kwamen kwam niet alleen zijn werk, maar ook onze relatie ten goede.

Ik werkte parttime op de mediatheek van het ROC, richting kunst en dans, gaf daar schrijfcursussen en was daarnaast bezig met een lang essay/boekje over Jean-Paul Sartre. Dat is nooit verschenen, maar vormde wel de aanzet voor het schrijven van een nieuwe roman.

In 2009, het jaar voor Tonio’s overlijden, dacht ik zelfs regelmatig hoe gelukkig ik was, dat we het zo goed hadden met zijn drieën, dat ons nog nooit iets ergs was overkomen. En nee, ik geloof natuurlijk niet dat ik daarmee het onheil over ons heb afgeroepen. Het is een cadeau om aan dat welzijn terug te kunnen denken.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s