Tonio met camera en sigaret

Tonio met camera en sigaretAch, natuurlijk! Nu wist ik waarom ik me zo thuis voelde bij de afbeelding op de foto. Ik zag het zelfportret van Tonio voor me, nee, niet die als Oscar Wilde, maar de beeltenis, gebruikt op de cover van de mid-price editie van het boek Tonio: een zelfportret van Tonio met de camera voor zijn oog. Als je de twee foto’s met elkaar vergeleek: die met Tygo en die met camera, zag je hoe de compositie bij alle twee zodanig was, dat je oog zich eerst richtte op datgene wat een deel van het zicht op Tonio gezicht belemmerde. Bij de ene foto was dat het fototoestel, door Tonio’s hand zodanig in de aanslag genomen, dat hij elk moment leek te kunnen afdrukken. Bij de andere foto was het Tygo, door Tonio’s arm vastgeklemd. Heel belangrijk: Bij beide foto’s was bijna het zelfde deel van Tonio’s gezicht bedekt.

Eenmaal opgelucht dat ik antwoord had gekregen op mijn prangende vraag, realiseerde ik me ineens dat er naast alles wat er al over Tonio was geschreven en verteld, met als de requiemroman als onuitputtelijke bron, er nóg een belangrijke rode draad door het leven van Tonio liep: Tonio’s liefde voor katten, van mij geërfd. Het was dus ook nog eens heel nadrukkelijk een rode draad die hem met mij verbond.

In de loop van de jaren had ik Adri verscheidene keren gevraagd een boek te schrijven over Tygo & Tasha, tot het een soort running gag werd en ik Adri, smekend op mijn knieën de vraag keer op keer stelde. Waarom eigenlijk? Ik ging zelf over Tygo & Tasha schrijven, T & T aan de hand van foto’s die Tonio van de twee heeft genomen, te beginnen bij het eerste contact met T & T toen ze twee weken oud waren. T & T als uitgangspunt voor het leven van Tonio, Adri en mijzelf, en nog verder als het zich aandiende, het leven van Adri’s ouders, mijn ouders, Adri’s broer en zus, mijn zus.

Dat zijn camera een hele belangrijke plaats innam in Tonio’s leven, wist ik al langer, maar dat zijn affectie voor katten zo groot was, werd mij pas duidelijk na het zien van al die foto’s.

De dood van mijn eerste poes, Baaffie, toen zij zestien was en ik zevenentwintig, het besluit om meteen naar het asiel te gaan voor een nieuw poesje, Cypri, én mijn zwangerschap van Tonio gingen bijna naadloos in elkaar over. Daarom moet mijn verhaal wel van start gaan met Baaffie, mijn eerste kat.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s