Tygo, Tasha & Tonio

Tonio en Tygo voor Blog boekTygo, prominent aanwezig op de cover foto en stevig vastgehouden door Tonio, zijn baasje, zag er uit als een volwassen kat. Maar, íets in de afbeelding vertelde mij een ander verhaal. Dat van een Tygo die nog jong was en zeker niet de reusachtige Noorse Boskat kon zijn die hij ooit zou worden, met een omvang, ongeveer de helft van die van Tonio’s torso.
Tygo’s leeftijd werd niet verraden door zijn stevig voorpoten. Ook was het niet zijn staart – normaal gesproken een enorme weelderige, soepel buigzame plumeau, hier half verborgen – die iets prijsgaf. Zelfs aan zijn kraag – ongeveer zoals bij een leeuw – was onduidelijk te zien of hij volgroeid was en vormde dus geen bewijs. Dan zou ik nog eerder afgaan op zijn in gedachten verzonken, ernstig volwassen blik.
De oplossing zat ‘m in Tygo’s oren. Op deze foto waren ze qua formaat in perfecte harmonie met zijn kop. De oren van de volwassen Tygo daarentegen, van wie het lichaam volgroeid was, zou uiteindelijk in verhouding tot zijn kop te klein blijken te zijn.
Ik plaagde Tygo er wel eens mee.
‘Zo zul je nooit de prijs van mooiste Noorse Boskat in de wacht slepen.’
Tygo kreeg een sombere blik.
‘We moeten toch maar eens een afspraak maken met de cosmetisch arts Robert Schumacher,’ zei ik dan.
Hij keek me niet begrijpend aan.
‘Om je oortjes wat op te rekken.’
Ik wist vervolgens niet hoe snel ik me moest uitputten in verontschuldigingen en bedolf Tygo’s oortjes onder de kussen. Hij zuchtte, ging zwaar onder gebukt onder mijn kussenregen, (Adri: ‘Minchen, een kat begríjpt jouw kussen niet.’) maar liet het gelaten toe.
Ondanks dat op de foto van Tonio’s gezicht maar de helft zichtbaar was, viel het op dat hij nog een echte gladde jongenswang had, zonder ook maar één baardhaartje. Hij zou dus een jaar of vijftien zijn. Zijn linkeroog gaf mij genoeg informatie om te weten dat het gezicht van Tonio achter die kop van Tygo, een beetje besmuikte, maar ook trotse glimlach vertoonde. Het was tenslotte Tonio’s dikke, rode knuffelkater van wie hij zielsveel houdt.
Toen ik er tenslotte eindelijk toe kwam de foto in zijn geheel te bekijken, overviel me een gevoel van vertrouwdheid, alsof het om een foto ging, tot icoon verheven, ongeveer zoals was gebeurd met de foto van Tonio als Oscar Wilde.
Daar was wel een lange weg aan vooraf gegaan. Het begon ermee dat Adri en ik de foto samen met een brief naar honderden mensen stuurden om het overlijden van Tonio bekend te maken en als dank voor de vele woorden van troost. Vervolgens besloten we dat de foto op de cover van het boek Tonio moest komen te staan en gebruikte ik ‘Oscar Wilde’ in een brief bij het werven van stemmen voor de NS Publieksprijs. Tenslotte werd de foto ook overgenomen bij de Duitse, de Chinese, de Roemeense en Engelse vertaling van het boek.
Maar deze foto zag ik voor het eerst, dat wist ik zeker, ook al werkte mijn geheugen sinds het overlijden van Tonio, door wat ik een psychische hersenkneuzing was gaan noemen, niet meer optimaal. Het ging weliswaar om één van de honderden, zo niet duizenden foto’s die Tonio gedurende de paar jaar van zijn jonge leven gemaakt had, maar waarom ik de foto nooit kon hebben vergeten en een eerdere kennismaking daardoor zeker nooit had plaatsgevonden, was de uniciteit ervan.
Bij het doornemen van Tonio’s foto archief was ik ongelooflijk veel foto’s tegengekomen die Tonio van T & T had gemaakt en ook zaten er legio zelfportretten van hemzelf bij. Alleen, foto’s van Tonio samen met één van zijn of beide katten ontbraken. Totdat dus deze ene foto opdook. Ik had me suf gepeinsd over waar voor mij die intimiteit van de foto vandaan kon komen, zelfs zo erg dat ik er ‘s nachts van wakker lag. Moi, die al bij het zien van haar bed in slaap viel.
Uiteindelijk stelde ik me de vraag of het misschien niet alleen te maken had om wíe erop stond, maar ook hóe: de compositie. Sinds Tonio dood, waren zijn afbeeldingen op foto’s voor mij zijn schamele plaatsvervangers en daarbij lette ik niet op kwaliteit. Nou ja, of de foto’s scherp waren was dan nog wel van belang. Ik had dus helemaal geen aandacht besteed aan de compositie, terwijl Tonio zelf altijd daarmee bezig was. Volgens Adri – ik heb daar niet zo’n verstand van – had Tonio daar een goede kijk op.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s