Ik en mijn gesel: ‘En Tonio dan?’

Je hoort vaak zeggen: ‘Er was niks vreemds aan haar te zien. Een gewone meid, vrolijk, ondernemend, ging graag shoppen met haar vriendinnen en in het weekend naar een van de vele festivals die de stad rijk is. En toch, ineens dood, zelf een einde aan haar leven gemaakt.

Niet schrikken, ik ben in het geheel niet suïcidaal. Wel leef ik met een door niets en niemand te stillen pijn en een gek makend gemis. Toch is er, de momenten wanneer de tranen komen daargelaten, aan de buitenkant niets aan mij te zien, of het zou moeten zijn dat ik er juist goed uitzie, als ik op de reacties van andere mensen mag afgaan.

Het onzichtbare, dat is precies wat het contact met de buitenwereld zo moeilijk maakt. Ik zie er voor de anderen nog net zo uit als voor de dood van Tonio. Alleen: ik ben niet meer de Mirjam van toen. Ik sleep een groot drama met me mee. Ik en mijn gesel – een soort stem uit het schimmenrijk – treden de mensen gezamenlijk tegemoet, waarbij die laatste een voortdurende tweede stem vormt binnen een dialoog tussen mij en de ander. Die gesel zegt telkens: ‘en Tonio dan?’

Een nietszeggend dialoogje, zoals ze met tientallen per dag ‘over de toonbank gaan’.

‘Ha, Mirjam, wat goed om je te zien!’ zegt contact A.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.
‘Ja, dat is lang geleden,’ zeg ik.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.
‘Zal ik iets te drinken voor je halen,’ zegt contact A.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.
‘Graag, als ze vodka hebben, met ijs,’ zeg ik.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.
‘Hoe gaat het met je boek?’ zegt contact A.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.
‘Dat schiet op, ben hard aan het werk,’ zeg ik.
‘En Tonio dan?’ klinkt daar de gesel.

Vermoeiend, nietwaar? Zo is het in werkelijkheid nou ook. De ander heeft het gevoel een volslagen normaal gesprek met mij te voeren en dat is tot op zekere hoogte ook wel zo, ware het niet dat alles door Tonio-die-er-niet-meer-is wordt omkaderd. En dan heb ik het er nog niet eens over gehad wat er met me gebeurt als ik weer thuis kom van een middagje of avondje praten dat, het zal jullie niet verbazen, al in geen maanden is voorgekomen.

Wordt vervolgd.

Advertenties

15 gedachtes over “Ik en mijn gesel: ‘En Tonio dan?’

  1. Beste Mirjam,

    Wat goed omschreven. Ik voel mijn gevoelens zonder dat ik er woorden aan kan geven, ik weet niet of het normaal is of misschien wel gek of word ik misschien wel krankzinnig ? Maar ik ben zo dankbaar dat er mensen zijn zoals u die woorden aan die vreselijke innerlijke verscheuring en leegte kunnen geven. Mijn dochter Julia is afgelopen 27 juni overleden, zij is 9 maanden oud geworden. Vlak daarna ben ik ben het boek van uw man Tonio gaan lezen, sterk geschreven, herkenbaar, pijnlijk maar ik had het nodig ik wilde erkenning. Veel respect voor jullie!

    Like

  2. beste Mirjam, dit is taal die ik versta.
    ‘Een door niets en niemand te stillen pijn en gek makend gemis.
    Een groot drama dat je letterlijk meesleept de rest van je leven, nooit ben je terug degene die je daarvoor was. ‘Je verwoord het zo mooi en zo juist.
    Onze 27 jarige zoon is 21 november 2013 vertrokken naar Roosendaal en nooit teruggekomen. Inmiddels weten we dat hij vermoord is maar hij is nog steeds vermist en de 2 verdachten allang weer op vrije voeten, wegens te weinig bewijsmateriaal.
    Mijn lieve,goeie, sociale zoon ,niemand nam ooit een grotere plaats in dan hij ,sinds hij weg is.
    Verleden en toekomst in één klap weggevaagd ,alles in het heden staat stil .
    Sterkte 1ste pinksterdag en elke dag trouwens ,ik denk aan jullie.

    Like

  3. Hetzelfde met dit soort “mooie dagen”…als het zonnetje nou maar eens gaat schijnen zeggen mensen dan…maar vooral als het zonnetje schijnt is het des te schrijnender; moet ik gaan schreeuwen bij het zien van al die jonge mensen op het terras? Of moet ik genieten van de warmte en de vrolijkheid die de zon met zich meebrengt? Beiden dus…het één van binnen en het ander naar buiten toe…alles is dubbel; 3 dubbel na het overlijden van je kind…sterkte Mirjam…het is en blijft “niet te doen”!

    Like

  4. Hoi Mirjam, het lijkt me zo moeilijk en zo zwaar om daarmee te leven! Ik herken het, maar anders. Bijvoorbeeld toen de beste vriendin en nicht van mijn dochter een kindje kreeg. Ik op kraamvisite. Ze leken uiterlijk maar ook innerlijk een beetje op elkaar. Toen ik de slaapkamer binnenstapte, schoot het als een flits door me heen. Zo zou Eljosha ook in haar bed zitten: stralend, omdat ze een van de mooiste dingen in het leven had mogen meemaken. Maar ze heeft het niet mogen meemaken. Het veroorzaakt bij mij geen stekende pijn, maar wel een dubbel besef van geluk en verdriet. Het is er allebei en het mag er allebei zijn. De ander weet ook dat het er is. Dat maakt het wel dragelijker. Maar die momenten blijven er wel. Eljosha zal nooit echt weg zijn, ze reist eigenlijk mee door mijn leven. Hoe kan een moeder ooit haar kind vergeten? Nooit, natuurlijk niet. Maar door haar overlijden is alles anders geworden. Mag je er van jezelf niet goed uitzien? Wat zou Tonio gewild hebben? Mag je niet blijven genieten van de dingen waar je vroeger van genoot? Wat zou hij gezegd hebben? Tonio hield zielsveel van jullie!! Doorklieft deze liefde die zo hecht en zo onbenoembaar is je hele leven? Voor zover ik kan begrijpen is dat zo. Dat maakt mij voor jullie ook verdrietig en vol meegevoel. Wat zwaar is dat!

    Like

    1. Mirjam…lieve Mirjam…weer tranen in mijn ogen bij het lezen van dit blog; zo herkenbaar en zo exact zoals ik het beleef na de dood van mijn mooie 20 jarige dochter…alles is doordringt van haar; elk gesprek; elke ontmoeting; alles wat ik zeg en doe…waarom proberen de mensen om je heen de steen die op je hart ligt te kneden en soepeler te maken? Waarom kunnen ze niet proberen de kilte van de steen ook even te voelen zodat de pijn gedeeld kan worden? Je wordt je kind en je kind wordt jou zeggen ze weleens en zo is het ook; de hele dag komen beelden en herinneringen; vanaf zwangerschap tot aan de dag van overlijden…het korte leven komt elke dag voorbij; soms mild maar meestal met vreselijke pijn.

      Like

      1. Lieve Ellen, wat zeg je dat ontzettend mooi: ‘waarom proberen de mensen om je heen de steen die op je hart ligt te kneden en soepeler te maken? Waarom kunnen ze niet proberen de kilte van de steen ook even te voelen zodat de pijn gedeeld kan worden?’ Dat is inderdaad wat je graag zou willen van anderen. Die steen is niet te kneden en soepel te maken, maar, al is het maar een seconde, de kilte ervan te voelen, is wel realiseerbaar. Als je maar wilt. Liefs, Mirjam

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s