Niet schrijven in het kwadraat

Adri zegt altijd: één dag niet geschreven: drie dagen eruit; twee dagen niet geschreven: zes dagen eruit; drie dagen niet geschreven: negen dagen eruit, etcetera. Het is niet voor niets dat hij al jarenlang zeven dagen per week werkt. Daar komt nog bij dat sinds de dood van Tonio het schrijven van romans dé reden is om door te leven. Voor mij geldt – weliswaar wat productiviteit én kwaliteit betreft natuurlijk op véél bescheidener schaal – ook dat doel: romans schrijven als levenselixer.

Ik zit vanzelfsprekend in veel opzichten anders in elkaar dan Adri, maar dat het slecht is voor de continuïteit van het schrijven om zelfs maar één dag ‘ongeschreven’ te laten, kan ik alleen maar beamen. Het is ook eigenlijk heel verklaarbaar.

Als schrijver wordt je in de loop van de dagen, weken, maanden onderdeel van de door jou zelf geschapen wereld en kruip je in de huid van één of meerdere, door jou gecreëerde romanpersonages. Wanneer je, om wat voor een reden dan ook, pak ‘m beet een hele dag noodgedwongen buitengesloten bent dat van die roman werkelijkheid, is er op dat moment nog niet zo veel aan de hand. (behalve natuurlijk dat je heel erg baalt van die stoorzender in je strakke dag patroon) Maar dan, de volgende dag, als je weer achter je bureau kruipt om verder te gaan waar je was gebleven, dan kom je ineens tot de ontdekking een soort vreemdeling te zijn in je eigen gecreëerde romanwereld. Je voelt je buitenstaander van een samenleving, door jou voortgebracht, met personages die jij van een ziel hebt voorzien, die zonder jou niet hadden bestaan en zonder jou ook niet verder kunnen leven: De wereld van Jan Klaassen, zijn vrouw Katrijn Pieterse, en de tegenstanders waarmee Jan wordt geconfronteerd: de boef, de huisbaas, de generaal, de agent, de duivel, de krokodil en de Dood. Zonder de handen van de poppenspeler bestaan ze niet en is die minimaatschappij van de kaart geveegd.

Uiteindelijk wring je je met heel veel moeite weer die romanwereld binnen, je pakt de verhaallijn op, net als de personages met hun eigen rol en eigen karakter. Na een tijd heb je weer overwicht over de roman, de aan jou fantasie ontsproten, niet in werkelijkheid bestaande wereld. Dat proces kan dus drie, zes, negen dagen of nog veel langer duren.

Ik heb gisteren door omstandigheden niet kunnen werken aan mijn roman. Door het schrijven op dit blog heb ik ontdekt dat het een fijne, ontspannen manier is om weer, zonder mijn hersenen teveel geweld aan te doen, in de fantasiewereld te kunnen functioneren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s