Zondagmiddag tussen vijf en zes uur

De periode tussen vijf en zes uur op zondagmiddag blijft moeilijk. Nou was zondag heel vroeger nooit favoriet bij mij (en zoveel andere mensen), maar vanaf dat we Tonio hadden, ging ik op die dag bijna altijd met hem op stap. Toen hij klein was naar Artis, Madurodam, het strand, het Melkhuisje in het Vondelpark, naar het Amsterdamse bos, met of zonder bezoek aan de Geitenboerderij of Boerderij Meerzicht, Apenheul, het pierenbadje in het Vondelpark of het Amsterdamse bos, het NINT (Het Nederlands Instituut voor Nijverheid en Techniek), later het NEMO, de modeltreinen beurs in de Jaarbeurs in Utrecht tijdens de herfstvakantie, de dierentuin in Arnhem, Burgers Zoo, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Toen hij ouder werd, tot ver in zijn middelbare schooltijd gingen we samen op zondag de stad in: shoppen. Er zat altijd wel een cadautje voor hem aan vast; ik hield ervan zijn stralende gezicht te zien als hij iets kreeg. Nu ben ik dolblij dat ik hem zo verwend heb. met de vaste route: Scheltema, Intertoys, The American Bookshop, Bart Smit, The Free Record Shop, inclusief een frietje bij de Vlaamse friettent in de Voetboogstraat. Soms ook de Bijenkorf, dat toen nog voor normale mensen was en Fame.

De somberheid die ik nu weer voel op zondagmiddag heeft ook echt een reden: de dood van Tonio op zondag tweede Pinksterdag 2010. Als ik kan werken die dag, gaat het heel redelijk, maar één keer in de veertien dagen gaan Hinde en ik bij onze moeder op bezoek in het verzorgingstehuis waar ze woont. Dat was vanmiddag het geval. Dat is toch wel heel iets anders dan op stap zijn met Tonio. Het is vooral heel vermoeiend. Door haar gedrag zuigt onze moeder al de energie die we hebben uit ons. Ze kan minuten lang manisch over hetzelfde door blijven praten, meestal gaat het om geld, beter gezegd, het mogelijke gebrek aan geld. Hinde en ik kunnen nog zo vaak zeggen, dat ze zich daar geen zorgen over hoeft toemaken, het komt niet over. De volgende stap is dat ze zich zorgen maakt om Hinde, of die wel genoeg geld heeft om van te leven. Op zich niet zo raar, ze is net haar baan kwijt, maar aangezien ze het daar al moeilijk genoeg mee heeft, zit ze niet te wachten op iemand die daar maar over door blijft drammen.

Ik ga zo naar beneden. Heb een heerlijke pan tomatensoep van verse tomaten en mét balletjes gemaakt. Troosteten. Een dvd erbij en voor dat je het weet is het maandag.

Advertenties

11 gedachtes over “Zondagmiddag tussen vijf en zes uur

  1. Beste Mirjam,

    Het boek ‘Tonio’ staat niet netjes in de boekenkast. Hoewel ik het al ‘lang geleden’ heb gelezen, ligt het bovenop de andere netjes gerangschikte boeken. Af en toe streel ik het boek, als was het Tonio zelf. Ik heb hem niet gekend en ik ken jou en je man ook niet. Toch heb ik niet alleen Tonio, maar ook jullie in mijn hart gesloten.
    Een warme knuffel van mij, een onbekende voor jullie.

    Griet

    Like

  2. Ja Mirjam kan mij voorstellen dat je niet altijd zin hebt om te schrijven als je gedachten vertoeven bij Tonio. En soms doe je juist misschien veel inspiratie op als je aan hem denkt……stemmingswisselingen ….dat blijf je altijd houden……

    Like

  3. Lieve Mirjam,

    Ik kan alleen maar zeggen dat je een geweldige moeder voor Tonio was. Je mag er blij om zijn dat je zoveel met hem hebt ondernomen. Dat zijn zeer dierbare herinneringen. Wat betreft je moeder,dat blijft een moeilijk iets voor jou en je zus. Ik heb er zelf destijds enorm onder geleden toen mijn lieve moeder zo achteruitging.
    Zij was een hele lieve rustige en tevreden vrouw.
    Nu heb ik nog de zorg voor een tante van mij,die in een verpleeghuis zit en soms zo verschrikkelijk de weg kwijt is, of soms lelijk kan doen. Bij haar gaat het inderdaad ook altijd over geld en haar huis. Ik zie er altijd als een berg tegenop om bij haar op bezoek te gaan, maar probeer dan altijd te denken dat mijn broer en ik de enigen zijn die naar haar toekomen en dat als ik oud mag worden er ook altijd iemand mag zijn,die nog bij mij op bezoek wilt komen. Ik probeer me wel af te sluiten voor hetgeen mijn tante zegt, als het kant nog wal raakt.
    Zo’ n bezoek kost je inderdaad veel energie. Sterkte.

    Like

    1. Lieve Dicky,

      Dat vraag ik me soms ook af: wie zal er straks naar mij omkijken als ik oud ben? Tonio in ieder geval niet. Dat klinkt hard, maar het hoort ook bij de leegte die hij heeft achtergelaten. Goed, in ieder vgeval dat jij je tante blijft bezoeken. Liefs, Mirjam

      Like

  4. Mirjam,

    Wat moeilijk het bezoeken van je moeder. Misschien zijn de details niet hetzelfde, maar sinds het overlijden van mijn zoon, kan ik ook doodvermoeid terugkomen van zo’n bezoek. Haar verdriet neem ik heel serieus, maar kan niet troosten, het is mijn zoon, walst over mijn verdriet heen.
    Ook het geruststellen, dat het met mij “goed”gaat. De vragen: “heb je nog wat leuks gedaan?”
    Ja, het vreet energie en zie er steeds meer tegenop. Wil haar niet in de steek laten, ze is al zo oud,
    Rouwen totaal anders, dus ook geen raakvlakken. Op zondag, voel ik me verplicht toch even langs te gaan. Ook erg blij als de zondag voorbij is. Weer fijn in mijn eigen huis, morgen maandag.

    Wat fijn,, dat je er zoveel op uitgetrokken bent met Tonio. Ik heb dat ook altijd gedaan en ben daar zo blij om. Mooie, fijne en vrolijke herinneringen die troosten.

    Liefs Grethe

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s