Prisoners of war

Ik ben zo gegrepen door een serie zoals ik dat nog nooit eerder heb meegemaakt. Het is de Israëlische serie ‘Prisoners of War’. Hij is op alle vlakken schitterend: Het verhaal, de dialogen, het acteerwerk, maar dat komt wel vaker voor. Wat mij betreft raakt het me zo tot in het dieptst van mijn ziel omdat de kwaliteiten samenkomen in iets dat vooral emotioneel is: Als ik ernaar kijk is Tonio daar weer, die met gemak voor een mooie Israëlische jongen had kunnen doorgaan, mijn vader, die naast Pools, Russisch, Yiddish, Duits en Nederlands ook Hebreeuws sprak en een goede vriend van vroeger uit Polen in Israël had wonen, een tante die er nog woont, mijn eigen vakantie ooit in Israël, een werkstuk over Israël dat ik op Joods Lyceum Maimonides heb gemaakt. Toen was ik nog helemaal voor Israël, zoals dat heette en tegen de Arabieren. Ik juichte samen met mijn ouders, met de joodse school, met de Nederlandse politiek en bij uitbreiding met de West-Europese politiek toen Israël de ‘Zesdaagse oorlog’ won en later, de Jom Kipoer oorlog.

Nu ben ik niet meer voor of tegen een bepaalde groep mensen. Ik ben alleen nog maar voor een zo zinnig mogelijk leven leiden.

Ik voel me door die serie een zeer explosief kruitvat van emoties. Het was ook niet zo, als keek ik niet naar een serie, ik voelde er mezelf  middenin zitten, onderdeel zijn van die wereld. Wat een mooie, echte, kwetsbare en getekende mensen. En dat in een land waar ooit het optimisme en de opbouw voorop stond. Och, wat ontzettend verdrietig dat ik er niet samen met mijn vader en Tonio naar kan kijken en over kan praten.

Ook de muziek is mooi. Ik zal proberen de link naar het mooiste liedje op mijn blog te plaatsen.

Advertenties