n.a.v. twee reacties op mij vorige blog ‘Schrijvers in de huiskamer’

Adri en ik hadden ons een jaar voor Tonio’s dood teruggetrokken uit het ‘bruisende’ uitgaansleven: voor ons geen literaire bijeenkomsten, geen borrels, geen recepties, geen café bezoek meer. We waren tot de conclusie gekomen dat al deze zaken ontzettend veel tijd opslokten, tijd die we liever in ons werk wilden investeren.* Adri zou in een nog hoger tempo dan hij altijd al had gedaan zijn romans (af)schrijven en publiceren. Ik hoefde niet meer voor Tonio te zorgen nu hij het huis uit was en voelde me vrij eindelijk ook eens vaart te zetten achter die schrijverij van mij. Het was niet voor niets dat ik op die beruchte eerste Pinksterdag 23 Mei 2010 al om 7.00 uur achter mijn computer zat te werken aan mijn roman en Adri boven in bed zich geestelijk lag voor te bereiden op wat voor hem een vruchtbare werkdag zou moeten worden. Zou, inderdaad. Het is inmiddels genoegzaam bekend hoe die ‘werkdag’ voor ons uiteindelijk verliep vanaf het moment dat we door de voordeurbel opgeschikt werden.

Vanaf Tonio’s dood konden we de buitenwereld ook echt niet verdragen, al hadden we het gewild. De enige plek waar we ons, met extreem veel moeite weliswaar, staande wisten te houden was ons huis, het huis waar Tonio was opgegroeid. Aan die manier van leven houden we ons vast tot aan de dag van vandaag. Ik drink iedere zaterdagmiddag met mijn zus en een paar lieve vriendinnen koffie op het biologische marktje bij ons op het plein en met Adri ga ik af en toe naar de Geitenboerderij in het Amsterdamse bos en dat is het. Daarna toch snel weer terug naar onze veilige vesting.

Adri en ik hebben het geluk dat we, naast geliefden, ook vrienden van elkaar zijn. Adri is mijn beste vriend en ik ben zijn beste vriendin. Bij leven was Tonio, behalve ons kind, ook onze beste vriend. We hadden met z’n drieën een soort all inclusive pakket. Helaas eentje zonder garantie, want we moeten het nu stellen zonder Tonio. Dat hadden Adri en ik toch wat beter moeten regelen.

Door hier thuis te zijn met z’n tweeën en precies datgene te doen in het leven waar eerst vooral ons hart lag en waar we ons nu ook meer dan ooit toe verplicht voelen, namelijk schrijven – omdat het leven met de dood van Tonio anders helemaal zinloos wordt – is Tonio toch aanwezig. Precies dát gevoel, Tonio die ondanks alles toch in onze nabijheid aanwezig is, dat gevoel ontbreekt als we het ‘bruisende’ uitgaansleven instappen.

Met de dood van je kind verder leven is alleen mogelijk als je dat kind zo dicht mogelijk bij je houdt. Zich bevinden te midden van vrijblijvende gezellige situaties als literaire bijeenkomsten, borrels, recepties en kroegen, bedoeld om je af te leiden van het drama in je leven, veroorzaakt alleen maar nog meer leed. Normaal gesproken dompel je je tijdens zo’n bijeenkomst onder in een paar prettige uurtjes, waarna je weer de draad van alledag oppakt. Maar jij, de ouder met een overleden kind, stapt terug in een heel ander soort leven. Jouw leven van alledag wordt bepaald door het ontbreken van je kind. Van die zogenaamde ontspanning in de buitenwereld krijg je een ongelooflijke terugslag door het contrast van schijnbare zorgeloosheid naar een feitelijk onleefbaar leven.

* Tonio begreep dat helemaal en ging regelmatig namens ons naar boekpresentaties e.d. waar hij dan foto’s maakte, waarmee hij zelf die feestjes ook weer tot zijn werk kon rekenen.

Advertenties

12 gedachtes over “n.a.v. twee reacties op mij vorige blog ‘Schrijvers in de huiskamer’

  1. Mirjam, wat beschrijf je het weer goed. Wat is het een groot geluk, dat jullie als geliefden en beste vrienden het goed hebben samen. Na het overlijden van onze zoon, nu 6 maanden geleden, voelen wij ons het allerbeste in ons eigen huis. In de natuur. Wat moet je nog op feestjes? Je wilt “normaal” doen, verwacht wat van anderen, je forceert je, het is een uitputtingsslag. De natuur, een paar zeer goede vrienden is voor ons genoeg. Wij schrijven niet, maar lezen veel, luisteren naar muziek en zijn dankbaar, dat wij het samen kunnen delen. Ja, ook onze zoon is het dichtst bij ons hier thuis en in de natuur. Niemand neem ik iets kwalijk, als zij dit niet kunnen begrijpen, zelfs na het uitleggen lukt het ze niet. Er zijn voor mij geen woorden voor, ik kan het alleen maar voelen. Daarom is het zo prachtig als er schrijvers zijn die het voor mij niet te verwoorden, dat wel kunnen.

    Lieve groet,
    Grethe

    Like

    1. Lieve Grethe,

      Wat kort geleden nog, het overlijden van jullie zoon. Ik weet precies hoe jullie je nu voelen: lichamelijk, ook al zie je het er van buiten niet aan af, en geestelijk geamputeerd; opgesloten in een cocon waar net genoeg zuurstof is om te overleven; dizzie, alsof je, net als bij de dokter, te lang heel diep hebt moeten in- en uitademen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik heb verder nog twee jaar bijna continue moeten huilen en de nachten zijn tot op de dag van vandaag gevuld met dromen waarin de afwezige Tonio de hoofdrol heeft.

      Heel veel sterkte en kracht. Blijf lezen – knap dat jullie dat kunnen; bij mij blijft dat een probleem, evenals recepten lezen en koken – en naar mooie muziek luisteren.

      Lieve groet,

      Mirjam

      Like

      1. Dank Mirjam,

        Je moet enig houvast vinden, muziek is troostrijk, boeken ook, herkenning in klanken en in woorden..
        Het schrijven is, denk ik voor jou een houvast. Kranten, inderdaad recepten kan ik ook niet lezen noch onthouden. Jij droomt over Tonio, het lijkt mij fijn? Ik droom nooit over mijn zoon, wel onrustig. Ik zou graag over hem willen dromen, dat ik hem zie. Maar als ik alleen loop in de natuur, denk ik intens aan hem, dat is ook een soort dromen.. Toch hoop ik op een echte droom, een duidelijke droom, liefst een droom waarin hij mij laat weten, dat hij ergens is, waar het goed is.

        Ik blijf je lezen, vind het zo mooi hoe bij jou de herinneringen aan Tonio naar boven komen, naar aanleiding van de katten, zijn muziek, allerlei kleine dingen en dat je dat dan weer zo levend kan maken met woorden.

        Liefs Grethe

        Like

  2. En dankjewel weer Mirjam voor het mooie stukje waarin je ons een blik in je leven gunt na de dood van je kind; erg intiem en erg troostend voor ouders die hetzelfde meemaken; zoals jij het beschrijft hoe het voelt in het openbare leven geeft enorm veel herkenning…

    Like

  3. Zo is het ook; mensen zijn erg lief en willen ook het allerbeste voor je nadat er zo’n trauma in je leven is gekomen en voor iedere ouder het grootste schrikbeeld is….alle aandacht die je daarin mag ontvangen doet goed; dat is zeker en moet ook heel erg respecteerd worden; hopelijk is mijn reactie niet te bitter overgekomen….

    Like

      1. Dankjewel daarvoor Mirjam; vind het fijn dat jij ook herkenning ervaart mbt alle gevoelens die er zijn na de dood van je kind; ik vind het erg moeilijk om mijn omgeving duidelijk te maken dat bepaalde zaken (bv een feestje of een “uitje”) heel erg belastend kunnen zijn en meer slecht dan goed doen; het is soms een gevecht en vaak ook geen begrip (“Je moet wel blijven genieten meid”…) heb besloten om dicht bij mezelf te blijven en me niet aan te trekken wat anderen van me verwachten. Prachtig zoals je het weer omschrijft….”het contrast van een schijnbare zorgeloosheid naar een feitelijk onleefbaar leven…”Zo blij mee! Liefs Ellen

        Like

  4. We begrijpen heel goed dat jouw advies uit een goed hart komt, dat is ook ontzettend lief van je en het steunt ons bovendien, zonder de raad te hoeven opvolgen. Schrijf dus alsjeblieft wat jij voelt. Dat is altijd welkom. Lieve groet, Mirjam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s