Schrijvers in de huiskamer

Vorig jaar mei had ik toegezegd om dit jaar op 12 februari’s middags lezing te komen geven in Lelystad bij de organisatie ‘Schrijvers in de huiskamer’. Eigenlijk was ik liever achter mijn bureau blijven zitten om aan mijn roman te werken, maar nadat ik ’s ochtends toch wat uurtjes had weten te schrijven, stapte ik op de trein Als echte Amsterdammer was ik nog nooit in Lelystad geweest.

Ik werd ontvangen in een grote huiskamer waar wel vijfendertig vrouwen mij zaten op te wachten. Ik heb verteld over mijn werk en over mezelf en vragen beantwoord.  Hele goede, ontroerende en zinnige vragen. Ook waren er twee dames die kritische opmerkingen hadden: de één over mijn roman Verloren mensen en de ander over mijn debuut Salieristraat No 100. Dat is alleen maar goed. Op zo’n moment word je gedwongen om op een andere manier naar je werk te kijken.

Omdat ik zelf niet kan voorlezen vanwege een a-typische vorm van aangezichtspijn in mijn keel, las een van de andere dames een passage voor uit Verloren mensen. Dat deed ze zo mooi, dat ik zelf ook genoot van de tekst. Het is trouwens vreemd een boek van jezelf in te kijken als je met een volgende roman bezig bent. Sommige dingen herken je niet eens meer: Heb ík dat geschreven, denk je dan.

Ik ontkwam er natuurlijk niet aan om ook over de dood van Tonio te vertellen. Sterker, ik begon er zelf over, maar dat drama is ook zo vervlochten met het schrijven aan Verloren mensen dat het niet meer dan logisch is. Daarmee kwam ik ook te spreken over het leven van Adri en mijzelf na die dramatische gebeurtenis.

Bij het weggaan kwam er nog even een dame naar mij toe die vertelde dat anderhalf jaar geleden haar dochter was overleden. Ze wijdde er verder niet over uit, maar ik wist, nee, ik voelde wat zij voelde, zo kort na zo’n gebeurtenis. Je leeft in een cocon, een vacuüm, maar wel opgevuld met pijn, heel lichamelijke pijn, alsof je onderdeel bent van een Siamese tweeling, waarvan er eentje van je losgesneden is.  Dat zorgt weer voor een geestelijke pijn die de vorm aanneemt van een idioot soort heimwee: heimwee naar je kind.

Het was een mooie middag met allemaal lieve dames.

Dank voor de hartelijkheid.

Advertenties

2 gedachtes over “Schrijvers in de huiskamer

  1. In een cocon leven lijkt mij normaal als je je kind verliest. Maar als dat kind dat zou kunnen zien zou het ook zeggen ” lieve ouders pak alsjeblieft de draad weer op beweeg je weer tussen je vrienden en bekenden en blijf niet in die cocon dat zou ik liever zien”. Ook Tonio zou dat graag zien. Mirjam en Adri pak die draad weer op dan handel je in de geest van Tonio ik weet het zeker. Vr. Gr. Joop van Hinte ( Joop Zondag in Cafe de Zwart)

    Like

    1. Dit is één van de vele reacties die men krijgt na het overlijden van je kind….en vele anderen zoals; zoek hulp want je moet toch door….je kind wil dat je gelukkig bent etc. maar lieve mensen…juist het aanvaarden van de leegte en het verdriet en dat dragen door er mee leren omgaan en een deel van jezelf te maken is de opdracht…dragen van de pijn ipv er van weglopen en vinden dat je het leven weer moet oppakken……als je elke dag weer opstaat en je dingen doet is dat al het hoogste goed wat je kan bereiken met dat gat in je lijf…natuurlijk leef je door maar in een geheel andere dimensie; op een andere planeet en zoals Mirjam het zo mooi en raak zegt; “Alles heeft een “valse start” na de dood van je kind.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s