Een valse start

Veel reacties kreeg ik op de plaatsing van de foto van mijn vader, door Tonio gemaakt, maar ook op de vraag waarom hij deze foto als beveiligd op zijn computer had opgeslagen en het antwoord daarop. Mooie, ontroerende berichten. Eén daarvan luidde gedeeltelijk als volgt:

Het klinkt raar maar ik heb mijn kinderen boven mijn eigen leven gezet. Ze zijn voor mij het allerbelangrijkste in mijn leven. Maar zou ook wel willen dat jij en je man (Adri) ergens nog gelukkige momenten hebben ondanks het verdriet.’

Wat hier gezegd wordt, is:

1. Kinderen zijn het allerbelangrijkste in mijn leven.

2. Ik wil graag dat jullie ook gelukkige momenten hebben.

Als je kinderen het allerbelangrijkste zijn in je leven, en dat geldt eigenlijk voor alle ouders – of zou zo moeten zijn – ongeacht rangen of standen, dan bepalen die kinderen dus je geluk… of ongeluk.

Adri en ik zijn ons kind verloren, ons kind was het belangrijkste in ons leven, ergo: we zijn ongelukkig.

Maar zo simpel ligt het niet. Wij, Adri en ik, hebben ook nu we Tonio voor altijd moeten missen, momenten van geluk, van vreugde, van blijheid. We kunnen genieten, monter zijn, opgetogen, maar… en daarin ligt heel het tragische:  al deze uitingen van welbehagen ontstaan bij ons vanuit een heel ander startpunt en standpunt dan bij ouders die hun kind niet verloren zijn, namelijk vanúít dat leven zonder kind, zonder Tonio.  Met andere woorden: wij opereren en functioneren vanuit een valse start, vanuit een leven waar het hart uit is verdwenen.

Advertenties

5 gedachtes over “Een valse start

  1. Mooi geschreven Mirjam, ook begrijpelijk……jullie leven nog en hebben elkaar, toch zit in het verlies en verdriet iets moois besloten. Deze vreselijke ervaring delen jullie samen, ieder op zijn eigen manier maar toch gezamenlijk verbonden door liefde en het verdriet. Deze verbondenheid blijft tot de dood jullie ook scheidt. Hij blijft bij jullie, tussen jullie, waakt over jullie en dat gaat niet over. Dikke kus en lieve groet, Hadassah en gezin. xxx

    Like

  2. Lieve Mirjam, dank voor je blog vandaag.. ik twijfel of ik zal delen wat ik voelde toen ik het las,.. ik doe het toch. Je schrijft een valste start.. en een leven waar het hart uit is verdwenen. en dan begrijp ik wat je schrijft, maar ik voel ook de behoefte om je te zeggen … het hart is niet weg.. hij reikt jullie steeds weer iets nieuws aan. hij is er steeds.. almaar.. continu. ik begrijp de pijn van het niet fysiek aanwezig zijn dat is er .. steeds..
    maar er is iets dat er steeds is.. bijna iedere dag… kleine cadeautjes van hem.. je ontmoet hem door, via mensen.. .. je leert hem steeds beter kennen.. dan is zijn hart toch niet weg.. en dat van jullie ook niet.
    dat is toch onlosmakelijk met elkaar verbonden, jullie drie harten.. maar misschien doe ik je pijn als ik je dit schrijf.. en dat is niet de bedoeling.. liefs, Joanne

    Like

  3. Lieve Mirjam; meteen dikke tranen na het lezen van jouw betoog…zo is het precies! Wat kan je de onmacht van ouders van een overleden kind prachtig beschrijven…dankjewel daarvoor…laatst hoorde ik iemand die ook zijn zoon verloren is zeggen:”Heb een schotwond in mijn hart gekregen maar ben er niet door overleden”…ook zo treffend! Alles heeft een bittere ondertoon; ook als je fijne momenten hebt op welke manier dan ook. xxxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s