Eigenlijk

Eigenlijk had ik nog een stuk willen schrijven naar aanleiding van de terroristische aanslagen in Parijs, in het bijzonder de moordpartij in de koshere supermarkt. Ik had de tekst al min of meer compleet in mijn hoofd zitten, toen ik er ineens als een berg tegenop begon te zien.

Na de publicatie mijn roman Verloren mensen merkte ik dat ik (voorlopig) genoeg had van mijn joodse achtergrond als stof voor het schrijven. Ik nam me voor om het verhaal in mijn volgende roman helemaal aan de fantasie te laten ontspruiten. Dat lukt heel goed en ik voel me er buitengewoon comfortabel bij. Alleen, door die gebeurtenissen in Parijs werd ik toch weer bij de haren het jodendom ‘ingesleurd’. Dat leverde twee blogs op – toegegeven, die hadden niks met fictie vandoen – en in het derde zou Tonio een prominente rol spelen. Hij was tenslotte joods en ook al heb ik hem niet als zodanig opgevoed – daar hebben, zoals men misschien weet, extremistische moslims, net als ooit de nazi’s, totaal geen boodschap aan – blijkbaar had ik toen mijn maximum ‘joods schrijven’ bereikt, en won de weerzin het, jammer genoeg, van het blog. Maar ik ben ervan overtuigd dat ik het stuk ooit zal schrijven, al was het alleen maar vanwege Tonio en voor Tonio.

En zo eindigt, zoals alles de hele dag door, deze kleine dagboekaantekening toch weer met Tonio. Ik kan nog zo vaak zijn naam opschrijven, in gedachten uitspreken, hardop laten klinken – fluisterend, schreeuwend, huilend, krijsend – Tonio krijg ik er niet mee terug.

Advertenties

8 gedachtes over “Eigenlijk

  1. Lieve Mirjam,

    Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik even aan jou moet denken. Ik bewonder de manier waarop jij over je lieve zoon Tonio schrijft en moet zeggen dat me dat steeds weer raakt. Ik probeer met je mee te leven en wens je veel sterkte toe.

    Groeten van Wies.

    Like

  2. Lieve Mirjam; het missen van je kind is niet te doen….elke dag weer vechten om het zware verlies te kunnen en willen dragen…leef erg met je mee; we zijn lotgenoten en weet dat jouw pijn ook de mijne is en die van alle moeders die hun kind verloren hebben….het is niet te doen…lieve groet en heel veel sterkte! Ellen

    Like

  3. Hoi Mirjam respect voor dat je altijd mooi schrijft ! Erg herkenbaar wat je over Tonio schrijft het treft mijn diep omdat ik het zelfde verdriet met je deel en het missen van je kind . Ik denk wel eens, volmaakt gelukkig is helaas overleden want door het overlijden van je kind is er ook definitief iets in jezelf kapot gegaan. Vroeger is voorbij maar “nu” en “toekomst” niet. En ja, het kost soms zo ongelooflijk veel moeite en energie om te leven.. ik probeer de wereld te zien zoals hij het zag met zijn liefde ook al doet diezelfde liefde zoveel pijn…..

    Heel veel sterkte…….
    Lieve Groet,
    Adrie.

    Like

    1. Lieve Adrie,

      Veel dank voor je reactie. Dat geeft mij ook weer meer moed om de dag door te komen. Niet omdat jij ook lijdt, alsjeblieft niet, maar omdat jij begrijpt. Echt begrijpen is in ons geval een belangrijke vorm van steun.

      Het wordt ons overigens wel steeds moeilijker gemaakt om de wereld met dezelfde lieve blik te aanschouwen als die van onze zoons. Tot wat een wreedheden zijn de mensen in staat! Dat kunnen ze alleen door de andere mensen te ontmenselijken. Zodra een mens voor een ander mens een ding wordt, is het niet moeilijk meer voor de ene mens de andere, dat ding dus, uit de weg te ruimen. Zie het als afval dat je dagelijks in de prullenbak mietert. Het is precies díe schoonmaakwoede die Hitler in zijn greep hield en overbracht aan het Duitse volk, dat er zonder mokken gehoor aan gaf. Nee, niet alle Duitsers, dat weet ik ook wel, maar ik hoop dat het me niet kwalijk genomen wordt dat ik in dit speciale geval generaliseer. Als de hele Duitse natie niet als één man achter Hitler was gaan staan, had de Holocaust nooit plaatsgevonden. Generaliseren was bovendien iets wat de nazi’s zelf voortdreef, het was hun hoogste vorm van genot: alle joden zijn slecht en alle blonde, blauwogige Arische mensen zijn goed.

      Blijf toch maar met de ogen van je kind kijken, dan doe ik het ook.

      Liefs, Mirjam

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s