Hernemen van het bijhouden van mijn blog

Niet de meest eenvoudige dag om een nieuw een begin te maken met het bijhouden van mijn blog. Het zou van slechte smaak getuigen om het over mijn eigen persoontje te hebben na die vreselijke slachtpartij in Parijs. Alleen weet ik niet goed hoe daarop te reageren. Ik ben geen journalist, geen politicus, geen stads- of landbestuurder. Ook ben ik geen moslim. God zij dank niet. Je zult maar een in West-Europa vredig levende moslim zijn. Je voelt je hoe dan ook aangesproken door zo’n daad van terreur, ook al heb je er in de verste verte niks mee te maken. Ik vergelijk het een beetje met de situatie in het Midden-Oosten. Als Israël de Gazastrook aanvalt, en er gewonde, huilende Palestijnse kinderen worden getoond, dan voel ik mij als jood aangesproken, al heb ik er niets, maar dan ook niets mee te maken. Ik ben niet Israëlisch, ik ben niet gelovig. Maar er zijn genoeg mensen die geen onderscheid kunnen maken tussen een Israëliër en een jood. Nu zijn de meeste Israëliërs joods, maar niet allemaal. Je hebt ook Arabische Israëliërs of te wel Israëlische Palestijnen. En de meeste joden zijn niet Israëlisch.

Het ergste is dat de meeste mensen een vredig bestaan willen. Dat geldt voor moslims en joden, dat geldt voor Israëliërs en voor Palestijnen.

Alle ellende begint bij uitsluiting van mensen. In het klein zie je dat bij kinderen die gepest worden. Zo bezien is zo’n situatie de voedingsbodem voor extremisme.

Genoeg voor vandaag.

Advertenties