Alweer zondag

Een week geleden startte ik mijn blog (de dag ervoor was een kleine vingeroefening) met de titel ‘Blue sunday’ en in tegenstelling tot ‘Blue monday’ zal het voor Adri en mij elke zondag ‘Blue’ zijn. De ene keer wat meer dan de andere keer, maar Blue blijft hij.

Het luistert soms nauw als je kijkt wat er nodig is bij mij om hele een sombere zondag te veroorzaken. Gisterenavond waren we naar naar het ‘Gala van het stripboek’ in Den Haag, waar onze vriend Dick Matena, zeer verdient, de prijs kreeg van ‘Levend erfgoeddrager’. Een vrolijke avond, zou je zeggen. Zeker als ik je vertel over onze weg er naartoe. Voor aanvang hadden we een paar drankjes in een bruine kroeg tot ons genomen en daarna met het groepje Indonesisch gegeten. Na de uitreiking van de prijs (de organisatie had nog geen geld bijeen kunnen rapen, hoewel de mevrouw die het woord voer, zei heel goed te zijn in het binnenhalen van subsidies. Het lijken mij elkaar tegensprekende opmerkingen) kon er gedanst en gedronken worden. We gingen ongeveer om 22.00 uur weg, maar alles bij elkaar waren we  om 24.00 uur thuis. Toen ik vanmorgen wakker werd, voelde ik mij erg down, heel anders dan wanneer Adri en ik op zaterdagavond naar een dvd kijken, of de avond vullen met wat drank en een gesprek. Na zo’n uitstapje merk ik dat we de buitenwereld nog steeds niet goed aankunnen, hij overspoeld ons. Ik vraag me bovendien af of de verhouding tussen de buitenwereld en ons ooit wel zal lukken. Andere vraag: willen we eigenlijk wel de buitenwereld met open blik toetreden en iedereen die wil tot ons leven toelaten. Het er niet meer in ons leven aanwezig zijn van Tonio, zal en moet voor altijd ‘een blok aan ons been’ blijven. We zullen zien wat er gaat gebeuren. Net als vorige week zondag moet ik nu naar mijn vader. Morgen weer meer, maar dan pas nadat ik aan mijn roman gewerkt heb.Hand erop.

Advertenties

11 gedachtes over “Alweer zondag

    1. Mijn zoon was bijna 43 jaar. Hij is overleden aan een gecompliceerde persoonlijkheid en een roekeloze levensstijl. Daar komt het op neer. Een dramatische samenloop van omstandigheden, wordt dan gezegd. Onverwacht toch. Een super vent en een warm hart en we hadden een bijzondere band. Verder wil ik er niet meer over kwijt, omdat ik weet dat hij dit niet fijn zou vinden, ook zijn er nog meer mensen, dan alleen zijn moeder, die deel uitmaakten van zijn leven. Daar moet ik rekening mee houden. Het is moeilijk om je vraag te beantwoorden, want ik besef, dat mijn zoon 2x zo oud is geworden als Tonio,
      Maar je verwoordt zo goed het verdriet, het missen, de zware dobber van rouwen, hoe het verder met de “buitenwereld”moet .
      In eerdere interviews in televisieprogramma’s formuleer je het zoals het is en toch is er voor mij dan een soort troost. Alleen al omdat in mijn omgeving mensen zijn, die mij het gevoel geven dat ik gek ben, want het leven gaat door. Door jou interviews en het boek Tonio, weet ik dat ik normaal ben en enorm van mijn kind gehouden heb en houd.

      Grethe

      Like

  1. 21 augustus is onze zoon overleden. Herken het gevoel als je voor het eerst de buitenwereld toelaat. Enorm down en verdrietig. Liever, beter alleen, dan die echte eenzaamheid te moeten voelen als ik onder goedbedoelenden ben. Mijn wens en hoop is, dat ik eens.zo wijs kan denken als de moeder van Tonio. Hoe moet ik ergens binnenkomen. Hoe moet ik begroeten. Wil ik nog mensen in mijn huis. Hoe zeg ik mensen dat ik ze niet meer in mijn leven wil? Wie zal ik worden? Mijn lieve zoon, is alles wat ik wil. Moed wil ik verzamelen en toch ook dankbaarheid om verder te leven. Troost vinden, in boeken en zeker bij toeval te lezen hoe anderen ook een weg vinden naar een ander leven.

    Like

    1. Lieve Grethe,

      Wat afschuwelijk dat je zoon overleden is. Ik zou je willen helpen, maar weet dat niemand dat kan. Ik wil iets recht zetten: ik kan helemaal niet wijs denken. Ik doe ook maar wat om de pijn, het verdriet en het gemis te onderdrukken. Je weet niet hoe vaak en hoe lang ik kan huilen en me verslonden voel een grote mond waarvan ik zeker weet daar nooit meer uit te kunnen ontsnappen. Idioot genoeg lukt het daarna toch weet om de draad op te pakken. Ik hecht aan het leven. Dat is wat ik uit mijn eigen gedrag kan opmaken.

      Lieve Grethe, huil veel en lang: het lucht op en geeft nieuwe energie.

      Like

      1. Lieve Mirjam,
        Ja, inderdaad ik doe ook maar wat, o.a. denken, dat iemand die ook een zoon vreselijk mist en pijn voelt een ander kan helpen, dit niet te voelen.
        Het is voor mij nog maar net begonnen, een soort paniek, ontreddering.
        Veel huilen kan ik “gelukkig”. Het gaat waarschijnlijk op den duur opluchting geven. Dat geloof ik zeker.
        Bedankt voor je antwoord. Over dat wijze denken, dat is erg naïef.
        Natuurlijk is dat niet zo. Een aantal keer heb ik je gezien in een programma en zag een mooie, sterke vrouw, die met eenvoud over zo’n groot verlies sprak . Meteen wist en besloot met zijn vader, dat het leven voor jullie verder zou gaan, ondanks dit verdriet.. Dat vond ik een soort “wijsheid”. Dat was nog voor mijn grote verlies.
        Tonio had ik toen al gelezen en wilde weten wie zijn moeder was.
        Tonio ben ik nu aan het herlezen. Alles is anders ook een boek, alles komt anders binnen. Maar het is nu voor mij nog ontroerender dan het al was.

        Grethe.

        Like

  2. Wat afschuwelijk om zo kort achter elkaar je moeder en een zus te verliezen en wat ontzettend sneu voor zo’n klein kereltje om al met zo’n eigenlijk grote-mensen-probleem te moeten omgaan. En dan heb ik het nog niet gehad over de angst die zich van jullie meester moet maken toen jullie mannetje onder ‘het mes’ moest. Ik hoop dat de revalidatie goed zal gaan en dat er daarna een mooie tijd voor jullie gezin zal aanbreken.

    Lieve groet,

    Mirjam

    Like

    1. Bedankt voor jouw woorden…angst werkt zo verlammend. Ik probeer los te laten wat ik toch niet kan veranderen maar dat blijft zo moeilijk. Er is al zo veel over geschreven, ik lees het ene boek na het andere maar het toepassen is toch iets helemaal anders. Soms denk ik, wat ben je eigenlijk toch met al die theorieen, filosofieen,..het brengt je nog allemaal meer in de war.
      Jij ook moed samen met je man.

      Groeten,

      Jan Audenaert

      Like

  3. Dat is iets wat ik ook zo hard voel. Dat contact met de buitenwereld. Eens jouw wereld ondersteboven wordt gegooid, is het moeilijk om nog deel te nemen aan die vrolijkheid, aan ‘het alledaagse van het bestaan’. Deze wereld is niet meer de mijne

    Like

    1. Zo is het precies ook niet meer de mijne,rouwen is erg eenzaam en wat we meegemaakt hebben kleurt alles zo intens zwart dat er eigenlijk niks meer leuk is. Helaas heeft de “buitenwereld” daar geen tijd en begrip voor!
      Lieve groet,
      Adrie

      Like

      1. Dank je wel voor jouw reactie. Mijn moeder en zus ben ik verloren in een periode van 8 maanden. Mijn zoontje van 8 heeft 2 weken geleden een
        niet risicoloze open-hart operatie ondergaan. Het gaat ondertussen beter met hem maar er wacht hem nog een lange revalidatie. We gaan dat samen doen en we zullen dit wel terug doorkomen maar wat verandert het leven toch zo constant. Niets is meer ‘normaal’ sinds het sterven van geliefden. Alles lijkt zo ‘leger’ geworden. Het leven vertraagt terwijl net alles vlugger moet gaan. Ik vind dan ook niet echt rust. Ik voel irritatie. Mensen kunnen soms echt op mijn zenuwen werken door hun geklets ook al kan ik hen niets verwijten. Soms is op een bankje zitten en kijken of staren liever, een vorm van troost ook al weet ik niet echt waar naar ik kijk…
        Genegen groet,

        Jan.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s