Nieuwjaarsreceptie bij uitgeverij de Geus

Afgelopen zondagmiddag was ik aanwezig bij de nieuwjaarsreceptie van uitgeverij de Geus: een eerste nieuwjaarsreceptie bij mijn uitgeverij. Ik ken zo ongeveer alle Nederlandse literaire uitgeverijen – hoelang zou deze term nog blijven bestaan? – van binnen en buiten door alle publicaties van mijn hand in de loop van de jaren, maar ik heb voor het eerst het gevoel echt bij een uitgeverij thuis te horen. Een uitgeverij als huis: mijn huis.

Er hing een heel geanimeerde stemming. Mensen stonden te praten met in de ene hand een glas champagne en in de andere hand  finger foods – heerlijk waren ze, maar dit terzijde. Ik ben zelf niet iemand die makkelijk en uit de losse pols een praatje begint met een ander, maar ik moet concluderen dat het me deze middag verbazend goed afging. Dat had ook alles te maken met de mensen van de Geus die mij stuk voor stuk allerhartelijkst kwamen begroeten en met de toch ook wel serieuze ondertoon van sommige van de gesprekken. Annemie Jans, de algemeen directeur, is daar een goed voorbeeld van. Ze combineert de ontspannenheid van zo’n receptie met de welgemeende belangstelling voor de auteur en zijn of haar mening over de uitgeverij, waarbij ‘het kan altijd beter’ het uitgangspunt is. Mooi vond ik ook dat ze bij haar toespraak tot ons, de gasten, de overstap van Kader Abdolah naar uitgeverij Prometheus aanroerde en het pijnlijke daarvan niet uit de weg ging. Tegelijkertijd liet ze duidelijk merken dat de Geus echt wel meer is dan Kader Abdolah alleen en dat ze met het hele team met veel energie en optimisme het nieuwe jaar ingaan.

Wie kwam op ongeveer de helft van de middag tot ieders verbazing de beschaafde sfeer ‘verstoren’? Armand! De Nederlandse Bob Dylan. Afbeelding

Hij was in gezelschap van  een tuba speler.

Afbeelding

Armand en zijn mede muzikant waren volgens mensen van de Geus niet uitgenodigd, dus zomaar binnengelopen. Hoewel… dat ‘zomaar’ bleek iets minder willekeurig toen Armand in een kleine toespraak min of meer suggereerde dat zijn leven toch wel heel geschikt was om een biografie aan te wijden. Verder ving ik iets op, al zou de trombone speler al connecties hebben met de uitgeverij. Hoe dan ook: het was een verrassende onderbreking, zeker toen Armand zijn grote hit, ‘Ben ik te min’ inzette en iedereen mee begon te brullen. Zelfs ik, die echt een ontzettende hekel heeft aan inhaken bij een zingende, dan wel dansende menigte, betrapte mezelf erop zachtjes mee te murmelen. Daarnaast  maakte ik dankbaar gebruik van mijn net nieuw verworven iPhone en zette de heren vast op de ‘gevoelige plaat’, of hoe heet zoiets tegenwoordig bij het digitaal fotograferen.

Deze week gaat het echt gebeuren: ik ga aan de slag met mijn volgende roman. Ik zal daar soms iets over loslaten, maar niet teveel. Het moet een verrassing blijven tot het boek er is.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s